A closer look at MOOCs

Το καλό ή το κακό με την ενασχόληση με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι πώς εκτίθεσαι. Ό,τι γράψεις σήμερα μπορεί να το δουν πολλοί και σε διαφορετικά μέρη της γης και όχι μόνο τη στιγμή της δημοσίευσης, αλλά και αρκετό καιρό μετά. Κάτι ανάλογο λοιπόν έγινε και με μία δική μου δημοσίευση σχετικά με τα MOOCs. Τις προάλλες έλαβα ένα mail από την κ. Allison Morris το οποίο έλεγε τα εξής:
» I came across this post on your site: basiosa.wordpress.com/2012/07/25/about-moocs/ – and given that you might have an interest in the topic, I wanted to to reach out to connect with you about a graphic that I helped create which takes a closer look at MOOCs and their recent growth in the education space.»
Οπότε, αν κάποιος ενδιαφέρεται, μπορεί ακολουθώντας το σύνδεσμο να δει και να μάθει αρκετά πράγματα γύρω από ένα τρόπο εκπαίδευσης που έρχεται κατά κάποιο τρόπο να ανατρέψει(;) τα παραδοσιακά πρότυπα, να καλύψει ανάγκες(;) να δώσει ευκαιρίες(;) Δεν είμαι σίγουρος, σίγουρα πολλά ζητήματα είναι ανοικτά και παρουσιάζουν μεγάλο ενδιαφέρον!

MASSIVE OPEN ONLINE COURSES – THE MOOCS

Advertisements

Deploying counter measures


Η παραπάνω σκηνή λειτουργεί ως η απαρχή μίας αναλογίας. Η προσπάθεια του μαχητικού αεροσκάφους να αποφύγει τους πυραύλους αντιστοιχεί στην προσπάθεια ενός καθηγητή/μίας καθηγήτριας ο οποίος/η οποία σε αρκετές περιπτώσεις έχει να αντιμετωπίσει μία σειρά από εχθρικά σχόλια σε μία δεδομένη τάξη. Οφείλω να ομολογήσω ότι δεν ξέρω πόσο πετυχημένη μπορεί να είναι μία τέτοια σύγκριση, ελπίζω ωστόσο να σας κίνησε λιγάκι το ενδιαφέρον και να κερδίσουμε όλοι κάτι περισσότερο από τις τεχνικές που θα περιγραφούν πιο κάτω. Πριν ξεκινήσουμε, ένα δεύτερο σχόλιο είναι πώς όλα όσα ακολουθούν δεν είναι προσωπικές σκέψεις, αλλά η μεταφορά της περίληψης μίας εργασίας-άρθρου της Sara M. Koenig «Beyond Fight or Flight: Responding to Stressful Student Comments in Class» από το Teaching Theology & Religion Volume 16, Issue 1, page 51, January 2013.

Το άρθρο αναφέρεται στο πώς μπορεί να χειριστεί κανείς μία «λεκτικά» επιθετική συμπεριφορά. Αν υποθέσουμε ότι το να έρθουμε σε ρήξη (the fight) ή το να το βάλουμε στα πόδια (the flight) δεν είναι αποδεκτές λύσεις, μας μένουν τα εξής:
Α) Εμπλέκουμε και τους υπόλοιπους μαθητές με μία ερώτηση του τύπου: «Τι πιστεύετε οι υπόλοιποι γι’ αυτό; Συμφωνείτε; Διαφωνείτε;» Το θετικό με αυτή τη στρατηγική είναι ότι παύει το θέμα να αφορά πια μόνο δύο πρόσωπα, αλλά οδηγεί κι άλλους, ώστε να συμμετάσχουν και να εκφράσουν τις απόψεις τους γύρω από το ζήτημα.Τα αρνητικά είναι πώς μπορεί να θεωρηθεί μία ένδειξη αδυναμίας από μέρους μας, (αφού αποφεύγουμε την προσωπική αντιπαράθεση), ενώ πάντα υπάρχει ο κίνδυνος οι υπόλοιποι , ο καθένας για τους δικούς του λόγους, να ταχθούν με την άλλη πλευρά, οπότε αυτό δυσχεραίνει κατά πολύ την θέση μας στην τάξη.

Β) Στην δεύτερη εκδοχή ο καθηγητής / η καθηγήτρια γράφει, χωρίς να απαντήσει, στον πίνακα αυτό που είπε ο μαθητής. Εδώ έχει μεγάλη σημασία να επιμένει κανείς στην ακριβή διατύπωση των λόγων, καθώς πολλές φορές λέγεται κάτι, χωρίς στην πραγματικότητα να έχουμε σκεφτεί τι είπαμε. Δίνουμε λοιπόν μία ευκαιρία να διευκρινιστεί λίγο καλύτερα η κατάσταση. Επίσης, πέρα από το κέρδος σε χρόνο αντίδρασης, πέρα από την καλύτερη διαπίστωση της πραγματικής κατάστασης, πλέον έχουμε τη δυνατότητα να αποπροσωποποιήσουμε το θέμα, να μην απαντήσουμε στο άτομο αυτό καθ’αυτό,αλλά στις ιδέες ή τις απόψεις που έχουν διατυπωθεί.

Γ.) Η τρίτη εκδοχή ξεκινά με την εξής ερώτηση από τη μεριά του καθηγητή: » Τι χρειάζεται να διευκρινίσουμε καλύτερα τι πρέπει να ξέρουμε για να απαντήσω σε αυτό το σχόλιο?» Η ιδέα αυτής της ερώτησης είναι απλή: πολλά πράγματα εκ πρώτης όψεως μοιάζουν κάπως, αλλά στην πραγματικότητα στο βάθος κρύβονται άλλα πράγματα. Αυτό δηλ. που χρειάζεται να κάνει κάποιος είναι να γνωρίζει σίγουρα ποιες είναι οι βαθύτερες αιτίες, οι πραγματικοί λόγοι κι όχι οι αφορμές που τα πράγματα έχουν πάρει αυτή την πορεία.

Είναι αποτελεσματικό όλο αυτό το σχήμα; Μένει να δοκιμαστεί, αν και φυσικά καλό είναι να έχει κάποιος μερικές «έτοιμες» λύσεις, ώστε να επιλέξει και την κατά το δυνατόν καλύτερη στρατηγική.

Using PISA

Κατά καιρούς διαβάζουμε για τις επιδόσεις 15χρονων παιδιών στα τεστ PISA και σχεδόν πάντα βλέπουμε πώς δεν είμαστε σε αυτούς που διακρίνονται! Έχω παράλληλα την αίσθηση ότι μέσα μας, εκείνη τη στιγμή, υποβιβάζουμε το ζήτημα, επικαλούμενοι μία σειρά από λόγους που δεν καθιστούν αξιόπιστη τη συγκεκριμένη διαδικασία. Αν και δεν θεωρώ τον εαυτό μου ειδικό στο θέμα, με προβληματίζει το γεγονός. Αν και οι ιθύνοντες αρχίζουν να μιλάνε για αξιολόγηση στην εκπαίδευση, αξιολόγηση της σχολικής ζωής, δεν μπορώ παρά να σκεφτώ πόσο μακριά από την έννοια της αξιοσύνης βρίσκεται ο τρόπος με τον οποίο οργανώσαμε όλα αυτά τα χρόνια το χώρο της εκπαίδευσης.

MOOCS AND ECONOMY

world_economic_forum Η εκπαίδευση μέσω διαδικτύου φαίνεται πως είναι το μέλλον και θεωρείται πώς είναι δυνατόν να προκαλέσει μία επανάσταση σε πολλούς τομείς της ζωής.

Αυτή είναι η μία πλευρά του νομίσματος. Από την άλλη, αν και προς το παρόν τα προγράμματα αυτά είναι ως επί το πλείστον δωρεάν, προβλέπω πως στο άμεσο μέλλον θα έχουν κάποιο κόστος, αφού το ενδιαφέρον είναι τεράστιο! Άλλωστε, προσέξτε πώς το θέτει ο Brad Pitt στο «Killing them softly»

«America is not a country, it’s a business.»


Industrialization and Art

Δύο έργα ζωγραφικής με θέμα την περίοδο της βιομηχανικής επανάστασης:
Α. Rain steam and Speed του Joseph Mallord William Turner. Ανάλυση του πίνακα
B. The Foundry του Adolph von Menzel
Τα τρία βασικά επίπεδα του πίνακα: Και μία σύντομη ανάλυση του πίνακα.

Μουσική επένδυση

Τελευταία αποφάσισα να αξιοποιήσω μία λιγάκι «διαφορετική» δραστηριότητα, η οποία όμως βλέπω πως βρήκε θετική ανταπόκριση. Η ιδέα είναι απλή: κάθε φορά οι μαθητές καλούνται να επιλέξουν κάποιο μουσικό κομμάτι με το οποίο θα επένδυαν μία σκηνή ενός λογοτεχνικού έργου που εξετάζουμε. Εκ πρώτης όψεως μοιάζει απλό, αν και νομίζω πως έχει πολύ συγκεκριμένα οφέλη. Κατ’ αρχάς, ελκύει το ενδιαφέρον, γιατί η μουσική είναι κάτι που τους αρέσει. Σε ένα δεύτερο επίπεδο, για να διαλέξεις ένα μουσικό κομμάτι θα πρέπει να μπεις στη διαδικασία να σκεφτείς τι έχει συμβεί (επί της σκηνής). Τι αισθάνονται οι πρωταγωνιστές, τι διαμείβεται μεταξύ τους, πώς αυτό μας επηρεάζει ως αναγνώστες, ως δυνητικούς θεατές μίας παράστασης. Επομένως εμπλέκονται στη διαδικασία με ένα τρόπο ουσιαστικό. Ακόμα καλύτερο ίσως θα ήταν να προχωρήσει κανείς και στη «σύνθεση», χρησιμοποιώντας εργαλεία όπως το audacity.

I’ll be gone from KORB on Vimeo.

Βιομηχανική επανάσταση & οικονομικός φιλελευθερισμός

Έργο του Hendrik van Schuylenburgh, 1665, που απεικονίζει το χώρο που είχε καταλάβει η Ολλανδική εταιρεία των Ανατολικών Ινδιών. Η τελευταία ιδρύθηκε το 1602 ως απάντηση στην αντίστοιχη εταιρεία βρετανικών συμφερόντων, η οποία είχε ιδρυθεί την 31 Δεκεμβρίου του 1600. Οι εν λόγω εταιρείες είναι το μέσο που χρησιμοποίησε η Ευρώπη, προκειμένου να προωθήσει τα συμφέροντά της στο χώρο της Ανατολής, ενώ παρουσιάζουν ενδιαφέρον εξαιτίας της εταιρικής φύσης που προτιμήθηκε.
Πρόκειται για εταιρείες «περιορισμένης ευθύνης» που σημαίνει πως όσοι επενδύουν σε αυτές κερδίζουν ή χάνουν μόνο μέχρι του ποσού της συμμετοχής τους. (τις μετοχές δηλ. που κατέχουν). Ωστόσο ο τρόπος αυτός δεν ήταν ιδιαίτερα διαδεδομένος στην Ευρώπη, καθώς οι επιχειρηματίες που αναλάμβαναν ένα τέτοιο ρίσκο, ρίσκαραν τα πάντα. (απεριόριστη ευθύνη). Έχει μάλιστα ενδιαφέρον να παρατηρήσουμε το εξής παράδοξο: ο Άνταμ Σμιθ, ως γνήσιος εισηγητής του καπιταλισμού της ελεύθερης αγοράς ήταν αντίθετος στην δημιουργία τέτοιων εταιρειών, γιατί πίστευε υπερβολικά στην επιδίωξη του ατομικού συμφέροντος, με άλλα λόγια πως οι διαχειριστές αυτών των εταιρειών από τη στιγμή που δεν έχουν να κάνουν με δικά τους χρήματα, δεν θα δίνουν τη δέουσα επαγρύπνηση και προσοχή. Αντίθετα ο Karl Marx κατανοούσε τη σημασία τους, καθώς «έβλεπε» πως η έλευση των μεγάλων βιομηχανιών του σιδηροδρόμου, του χάλυβα, των χημικών απαιτούσε τη δημιουργία τέτοιου τύπου επιχειρήσεων, γιατί ελάχιστοι άνθρωποι διέθεταν τα κεφάλαια για να ιδρύσουν μία τέτοια επιχείρηση, μία χαλυβουργία ή ένα σιδηροδρομικό δίκτυο. Όπως και να έχει στα τέλη του 19ου αι. η συνταγή των εταιρειών περιορισμένης ευθύνης ήταν η λύση που επιτάχυνε τη συγκέντρωση κεφαλαίων, επέτρεψε την τεχνολογική πρόοδο, τη στιγμή μάλιστα που ο κίνδυνος που αναλάμβανε ο καθένας χωριστά ήταν σχετικά περιορισμένος. Στο τιμόνι τέτοιων μεγάλων εταιρειών περιορισμένης ευθύνης βρέθηκαν χαρισματικές προσωπικότητες, όπως ο Henry Ford, o Thomas Edison και ο Andrew Carnegie. Στο πρόσωπό τους βλέπουμε τον επιτυχημένο συνδυασμό του ιδιοκτήτη μεγάλου μέρους της εταιρείας και παράλληλα του διαχειριστή, του ανθρώπου δηλ. που ήταν πρόθυμος να αναλάβει ριψοκίνδυνες αποφάσεις.

Ο λούστρος που έγινε κυβερνήτης!

Υποθέτω πως οι μισοί από εσάς ήδη αρχίζετε να σκέφτεστε την ιστορία της Σταχτοπούτας, ενώ οι άλλοι μισοί φέρατε ήδη στο νου σας τον Βασιλάκη Καΐλα, από την πολύ γνωστή ελληνική ταινία «Ο λούστρος». Ωστόσο η πραγματικότητα καμία φορά επιβεβαιώνει τα παραμύθια και τα σενάρια των ταινιών, καθώς ο Alejandro Toledo ξεκίνησε από λούστρος για να καταλήξει κυβερνήτης του Περού από το 2001 έως το 2006. Βέβαια τέτοιου τύπου ιστορίες προσωπικά τις θεωρώ επικίνδυνες, γιατί πίσω από τη λάμψη της επιτυχίας και τη γοητεία που ασκούν, κρύβουν τη σκληρή πραγματικότητα. Αν και ο Alejandro Toledo τα κατάφερε καλά (πολύ καλά ομολογουμένως), δεν είναι αυτή η κατάληξη που είχαν χιλιάδες άλλα παιδιά της δικής του γενιάς. Για εκείνα το όνειρο της εκπαίδευσης παρέμεινε απλά όνειρο, γιατί σε πρώτη φάση δεν είχαν να φάνε, πράγμα που επηρέασε τη διανοητική τους ανάπτυξη. Ίσως αν είχαν να φάνε, να μην υπήρχαν οι κατάλληλες συνθήκες, ώστε να υιοθετήσουν μία θετική στάση απέναντι στην εκπαίδευση. Μπορεί δηλ. οι γονείς τους να ήταν αγράμματοι, να χρειαζόταν να εργαστούν ατελείωτες ώρες, με αποτέλεσμα να μην έχουν κανένα να τα βοηθήσει ή να τα «σπρώξει» προς τα γράμματα ή μπορεί να χρειαζόταν να εργαστούν και τα ίδια, για να επιζήσουν. Βέβαια ούτε λόγος για βοήθεια στο σπίτι από καθηγητές-φροντιστές! Ίσως κάποια και να ξεπέρασαν αυτές τις δυσκολίες, ωστόσο η κατάληξη ήταν περίπου η ίδια, αφού δεν είχαν τα χρήματα, για να πληρώσουν τα δίδακτρα σε κάποιο καλό πανεπιστήμιο. Η περίπτωση λοιπόν του κυβερνήτη Toledo είναι εντυπωσιακή, αλλά είναι η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα. Χωρίς ισορροπία στο οικογενειακό εισόδημα δεν μπορεί να μιλάει κανείς για ισότητα ευκαιριών. Είναι σαν να τοποθετείς μερικούς αθλητές στην εκκίνηση (ισότητα ευκαιριών, αφού κανείς δεν μπορεί να ξεκινήσει νωρίτερα), αλλά κάποιοι από αυτούς θα τρέξουν ελεύθεροι, ενώ κάποιοι άλλοι θα συνεχίσουν φορτωμένοι με αρκετά επιπλέον κιλά βάρους!
Υ.Γ. The interaction between poverty, growth and democracy

The role of the West

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις ο παγκόσμιος πληθυσμός θα φτάσει τα 9 δισεκατομμύρια μέσα στις επόμενες δεκαετίες. Ποιος είναι ο ρόλος του ήδη ανεπτυγμένου κόσμου σε αυτή την διαδικασία; Πώς μπορούμε να ελέγξουμε την κατάσταση, ώστε να δημιουργηθούν συνθήκες ζωής πραγματικά ανθρώπινες; Δείτε την ομιλία του Hans Rosling σε ένα ακόμα Ted talk!