«Δικαιοσύνη» by Michael Sandel

Ο καθηγητής Πολιτικής Φιλοσοφίας του Χάρβαρντ Μ. Sandel είναι ιδιαίτερα γνωστός για τις παραδόσεις του γύρω από το θέμα της δικαιοσύνης. Στον πιο πάνω σύνδεσμο μπορείτε να παρακολουθήσετε μία σειρά βίντεο από το δημοφιλές μάθημά του. (25% των αποφοίτων του Harvard το έχουν παρακολουθήσει). Αν πάλι σας αρέσει ένα καλό βιβλίο στα ελληνικά κυκλοφορεί το «Δικαιοσύνη: τι είναι το σωστό» από τις εκδόσεις Πόλις, ενώ ενδιαφέρον φαίνεται και το τελευταίο του βιβλίο «What money can’t buy» όπου αναλύει την ιδέα της μετατροπής της οικονομίας της αγοράς σε κάτι το κυρίαρχο, ώστε πια να κάνουμε λόγο για μία κοινωνία της αγοράς!

Advertisements

The Founding Fathers and the declaration of Independence

«We hold these truths to be self-evident, that all men are created equal, that they are endowed by their Creator with certain unalienable Rights, that among these are Life, Liberty and the pursuit of Happiness.» Η πρόταση που αποτελεί τη θεωρητική θεμελίωση των δικαιωμάτων του ανθρώπου.

Το κείμενο αυτό παραδόθηκε στους Αμερικανούς αντιπροσώπους και η σκηνή αναπαρίσταται από τον John Trumbull, ο οποίος επίσης υπήρξε μέλος της ομάδας που ζητούσε την ανεξαρτησία της Αμερικής.

Λεπτομέρειες του έργου

Το κείμενο παραδίδεται στους John Hancock (καθισμένος) του προέδρου της συνέλευσης και στον Charles Thompson, τον γραμματέα της επιτροπής.


Οι άνθρωποι που προετοίμασαν τη διακήρυξη στο κέντρο της εικόνας, την παραδίδουν. Από αριστερά προς τα δεξιά είναι οι:John Adams, Roger Sherman, Robert R. Livingstone, Thomas Jefferson και ο Benjamin Franklin.


Μια συνολική-ομαδική, αν και ρεαλιστική, απεικόνιση των προσωπικοτήτων που συμμετείχαν στα γεγονότα.

The Immortals

Η Θεογονία του Ησιόδου είναι μία γοητευτική ιστορία που περιγράφει τις απαρχές της δημιουργίας του κόσμου, το πέρασμα από μία κατάσταση αρχικής α-ταξίας σε μία κατάσταση τάξης. Επιχείρησα να αναπαραστήσω σε ένα νοητικό χάρτη http://www.webspirationclassroom.com/embed/1040416a92b1 την «ιστορία» όπως την περιγράφουν οι αρχαίοι μυθογράφοι. Μικρή σχέση έχουν οι αρχαίοι μύθοι με την ταινία, αλλά τουλάχιστον είναι μία αφορμή για να επιστρέφουμε πίσω:
Υ.Γ. Αν προσέξετε τον χάρτη (εδώ ως google.doc) θα δείτε πως το Δωδεκάθεο αποτελείται στην πραγματικότητα από 14 θεότητες, αν προσθέσουμε την Αφροδίτη.

Δύο ιστορίες έρωτα

Η Ηώς, προσωποποίηση της αυγής, ήταν σύμφωνα με την παράδοση αδελφή της Σελήνης και του Ηλίου, του οποίου προηγείται κάθε μέρα στο ουράνιο ταξίδι του. Ξεχώριζε για την εξαιρετική της ομορφιά, αλλά και εξαιτίας της «κατάρας» της Αφροδίτης να έχει μία ζωή με πολλούς ερωτικούς συντρόφους, χωρίς ποτέ να βρίσκει απόλυτη ικανοποίηση. Ένας από αυτούς τους εραστές υπήρξε και ο Τιθωνός. Αυτόν η Ηώς θέλησε να τον κάνει αθάνατο, προκειμένου να μην χωριστούν ποτέ. Παρακάλεσε λοιπόν γι’αυτό το Δία, ο οποίος και συναίνεσε στο αίτημά της, αν και η Ηώς ξέχασε να συμπεριλάβει στο αίτημά της για αθανασία και τη νεότητα! Έτσι, καθώς τα χρόνια περνούσαν, ο Τιθωνός έχανε σιγά-σιγά την εξωτερική του ομορφιά, ώσπου κατέληξε ένας αποκρουστικός γέρος, τον οποίο η όμορφη θεά δεν ήθελε πια να τον βλέπει!
Β. Όταν η μία θεά μαθαίνει από την άλλη
Αυτή τη φορά βρισκόμαστε στην Ωγυγία το νησί της Καλυψούς, η οποία «κρύβει» εκεί τον Οδυσσέα. Παρά τη διαταγή των θεών να αφήσει τον Οδυσσέα να φύγει από το νησί της η θεά αποφασίζει να παίξει το τελευταίο της χαρτί. Η πανέμορφη λοιπόν νύμφη προσφέρει στο θνητό Οδυσσέα την δυνατότητα να ξεφύγει το θάνατο. Είναι μάλιστα πιο προσεκτική από την Ηώ, γιατί εκτός από αθανασία, αυτή υπόσχεται μαζί την ομορφιά και το σφρίγος που μόνο η νιότη χαρίζουν. Η πρότασή της μοιάζει εξαιρετικά ελκυστική. Το ακόμα όμως πιο εντυπωσιακό είναι η αντίδραση του Οδυσσέα. Αν πει ναι, θα μπορέσει να ζήσει αιώνια, ωστόσο εκείνος προτιμά να αρνηθεί. Σε αυτήν την άρνηση κρύβεται η ουσία του μύθου, το μήνυμά του, πως δηλαδή από την ανούσια αιωνιότητα είναι προτιμότερη η πεπερασμένη ζωή που έχει νόημα, η ζωή στην οποία ανήκεις κάπου, εκεί που είναι η πατρίδα σου, τα αγαπημένα σου πρόσωπα, ό,τι ορίζει ο καθένας ως η αληθινή του ύπαρξη.

Because education matters!

Μια ακόμη ενδιαφέρουσα ομιλία, – ελπίζω :ο)- αυτή τη φορά γύρω από το Φινλανδικό εκπαιδευτικό σύστημα.(Για όποιον δεν έχει αρκετό χρόνο στη διάθεσή του το τμήμα της ομιλίας που ασχολείται με την εκπαίδευση είναι κυρίως μετά το ένατο λεπτό).

The lost generation or Midnight in Paris

Σκεφτόμουν να κάνω ένα μικρό αφιέρωμα στην καινούργια ταινία του Woody Allen «Midnight in Paris«, ωστόσο ψάχνοντας λίγο διαπίστωσα πως αυτό στην ουσία είχε ήδη γίνει! Η ταινία αναφέρεται σε μεγάλο βαθμό στη γενιά που έχει καθιερωθεί να ονομάζεται ως «Η χαμένη γενιά» (The lost generation). Αν λοιπόν αποφασίσετε να την δείτε, εύκολα πια θα μπορείτε να παίξετε το ρόλο του «ψευτο-διανοούμενου», ακριβώς όπως ο ένας από τους ήρωες μέσα στην ίδια την ταινία!:)

«Η αόρατος χείρ»

Στον «Πλούτο των Εθνών» ο Άνταμ Σμιθ ισχυρίζεται:»Κάθε άτομο αναγκαστικά εργάζεται για να καταστήσει τα ετήσια έσοδα της κοινωνίας όσο περισσότερα μπορεί. Γενικά δεν επιδιώκει να προωθήσει το κοινό συμφέρον, ούτε γνωρίζει πόσο πολύ το προάγει… Προτιμώντας την υποστήριξη της δικής του εργατικότητας παρά της ξένης, επιδιώκει μονάχα την δική του ασφάλεια’ και κατευθύνοντας αυτή την εργατικότητα κατά τέτοιο τρόπο ώστε το προϊόν της να έχει την μεγαλύτερη δυνατή αξία, επιδιώκει μονάχα το δικό του συμφέρον, και σε αυτήν όπως και άλλες περιπτώσεις, καθοδηγείται από ένα αόρατο χέρι να επιδιώξει έναν σκοπό που δεν αποτελούσε μέρος των προθέσεων του. Επιδιώκοντας το δικό του συμφέρον συχνά προωθεί αυτό της κοινωνίας πιο αποτελεσματικά απ’ ότι όταν πραγματικά επιδιώκει να το προωθήσει.» (πηγή Wikipedia) Το ζήτημα σχετίζεται και με τη λεγόμενη θεωρία των παιγνίων (βλ. τη σκηνή από την ταινία A beautiful mind) ή και με τη διαχείριση των κοινών πόρων. Τις τελευταίες δεκαετίες η κορυφαία Αμερικανίδα πολιτειολόγος Elinor Ostrom έχει δείξει πως «είναι δυνατό άνθρωποι με κοινά, αλλά και δυνητικά ανταγωνιστικά, συμφέροντα να αντιληφθούν το βαθμό αλληλεξάρτησής τους και να συνάψουν ανθεκτικές συμφωνίες, που διασφαλίζουν την καλύτερη δυνατή κοινή εκμετάλλευση καθώς και τη βιωσιμότητα του πόρου.» (από το οπισθόφυλλο του βιβλίου «Η διαχείριση των κοινών πόρων» της Έλινορ Όστρομ από τις εκδόσεις Καστανιώτη 2002, μετάφραση Γ. Άρχοντα)