Ο τρόπος που μας βλέπουν!

Για να φτάσει κανείς από τα Γιάννενα στο Γυμνάσιο των Αγνάντων χρειάζεται περίπου μία ώρα. Στο χρόνο αυτό έχουμε (αναφέρομαι στους συναδέλφους με τους οποίους μετακινούμαστε κάθε πρωί) την ευκαιρία να συζητήσουμε μια σειρά από θέματα: από τους τοξότες του Νότινγχαμ (:) και τη σημερινή οικονομική κατάσταση έως τον τρόπο με τον οποίο μας «βλέπει» η βιομηχανία του θεάματος. Αρχίσαμε λοιπόν σήμερα να αραδιάζουμε ταινίες που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια και αφορούν εκπαιδευτικούς. Η λίστα ήταν περίπου η εξής:
1. Dead poets society
2. Coach Carter
3. Mona Lisa smile
4. Freedom writers
5. Entre les murs
6. Skirt day (κεκλεισμένων των θυρών)
7. Take the lead
8. Good Will Hunting
9. Dangerous Minds
10. Die Welle και ένα σωρό άλλες.
Γυρίζοντας σπίτι σκεφτόμουν αν θα μπορούσα με κάποιον τρόπο να τις τοποθετήσω σε κατηγορίες, αλλά τελικά κατέληξα πως κάτι τέτοιο δεν ήταν απαραίτητο, αφού πίσω από όλους τους παραπάνω τίτλους υπάρχει πάντα το ίδιο σχήμα: α) ένας «δάσκαλος», β) η προβληματική κατάσταση και γ) μια λύση, μια αλλαγή των δεδομένων, όπως υπήρχαν έως εκείνη τη στιγμή.
Τι σημαίνει αυτό; Πώς ή δύναμή μας είναι τεράστια; Πώς η κοινωνία περιμένει από εμάς την αλλαγή; Πώς η όποια αλλαγή είναι αποτέλεσμα περισσότερο ενός προσωπικού αγώνα, για να ακολουθήσει αργότερα η θεσμική αλλαγή; Μήπως όλα τα παραπάνω;