Deploying counter measures


Η παραπάνω σκηνή λειτουργεί ως η απαρχή μίας αναλογίας. Η προσπάθεια του μαχητικού αεροσκάφους να αποφύγει τους πυραύλους αντιστοιχεί στην προσπάθεια ενός καθηγητή/μίας καθηγήτριας ο οποίος/η οποία σε αρκετές περιπτώσεις έχει να αντιμετωπίσει μία σειρά από εχθρικά σχόλια σε μία δεδομένη τάξη. Οφείλω να ομολογήσω ότι δεν ξέρω πόσο πετυχημένη μπορεί να είναι μία τέτοια σύγκριση, ελπίζω ωστόσο να σας κίνησε λιγάκι το ενδιαφέρον και να κερδίσουμε όλοι κάτι περισσότερο από τις τεχνικές που θα περιγραφούν πιο κάτω. Πριν ξεκινήσουμε, ένα δεύτερο σχόλιο είναι πώς όλα όσα ακολουθούν δεν είναι προσωπικές σκέψεις, αλλά η μεταφορά της περίληψης μίας εργασίας-άρθρου της Sara M. Koenig «Beyond Fight or Flight: Responding to Stressful Student Comments in Class» από το Teaching Theology & Religion Volume 16, Issue 1, page 51, January 2013.

Το άρθρο αναφέρεται στο πώς μπορεί να χειριστεί κανείς μία «λεκτικά» επιθετική συμπεριφορά. Αν υποθέσουμε ότι το να έρθουμε σε ρήξη (the fight) ή το να το βάλουμε στα πόδια (the flight) δεν είναι αποδεκτές λύσεις, μας μένουν τα εξής:
Α) Εμπλέκουμε και τους υπόλοιπους μαθητές με μία ερώτηση του τύπου: «Τι πιστεύετε οι υπόλοιποι γι’ αυτό; Συμφωνείτε; Διαφωνείτε;» Το θετικό με αυτή τη στρατηγική είναι ότι παύει το θέμα να αφορά πια μόνο δύο πρόσωπα, αλλά οδηγεί κι άλλους, ώστε να συμμετάσχουν και να εκφράσουν τις απόψεις τους γύρω από το ζήτημα.Τα αρνητικά είναι πώς μπορεί να θεωρηθεί μία ένδειξη αδυναμίας από μέρους μας, (αφού αποφεύγουμε την προσωπική αντιπαράθεση), ενώ πάντα υπάρχει ο κίνδυνος οι υπόλοιποι , ο καθένας για τους δικούς του λόγους, να ταχθούν με την άλλη πλευρά, οπότε αυτό δυσχεραίνει κατά πολύ την θέση μας στην τάξη.

Β) Στην δεύτερη εκδοχή ο καθηγητής / η καθηγήτρια γράφει, χωρίς να απαντήσει, στον πίνακα αυτό που είπε ο μαθητής. Εδώ έχει μεγάλη σημασία να επιμένει κανείς στην ακριβή διατύπωση των λόγων, καθώς πολλές φορές λέγεται κάτι, χωρίς στην πραγματικότητα να έχουμε σκεφτεί τι είπαμε. Δίνουμε λοιπόν μία ευκαιρία να διευκρινιστεί λίγο καλύτερα η κατάσταση. Επίσης, πέρα από το κέρδος σε χρόνο αντίδρασης, πέρα από την καλύτερη διαπίστωση της πραγματικής κατάστασης, πλέον έχουμε τη δυνατότητα να αποπροσωποποιήσουμε το θέμα, να μην απαντήσουμε στο άτομο αυτό καθ’αυτό,αλλά στις ιδέες ή τις απόψεις που έχουν διατυπωθεί.

Γ.) Η τρίτη εκδοχή ξεκινά με την εξής ερώτηση από τη μεριά του καθηγητή: » Τι χρειάζεται να διευκρινίσουμε καλύτερα τι πρέπει να ξέρουμε για να απαντήσω σε αυτό το σχόλιο?» Η ιδέα αυτής της ερώτησης είναι απλή: πολλά πράγματα εκ πρώτης όψεως μοιάζουν κάπως, αλλά στην πραγματικότητα στο βάθος κρύβονται άλλα πράγματα. Αυτό δηλ. που χρειάζεται να κάνει κάποιος είναι να γνωρίζει σίγουρα ποιες είναι οι βαθύτερες αιτίες, οι πραγματικοί λόγοι κι όχι οι αφορμές που τα πράγματα έχουν πάρει αυτή την πορεία.

Είναι αποτελεσματικό όλο αυτό το σχήμα; Μένει να δοκιμαστεί, αν και φυσικά καλό είναι να έχει κάποιος μερικές «έτοιμες» λύσεις, ώστε να επιλέξει και την κατά το δυνατόν καλύτερη στρατηγική.

Το πρώτο ρήγμα ή αλλιώς «Πάλης ξεκίνημα»…

Η χθεσινή ημέρα στη Βουλή είχε εξαιρετικό ενδιαφέρον από κάθε άποψη. Επιλέγω μία χαρακτηριστική στιγμή με τα «εύκολα θύματα» αυτής της ιστορίας, τους εργαζόμενους δηλ. στο ναό της Δημοκρατίας.
Κάποια στιγμή λοιπόν και ενώ όλα φαίνονταν να εξελίσσονται ομαλά,

ξαφνικά, ο Υπουργός Οικονομικών καταθέτει μία χειρόγραφη τροπολογία, η οποία εξισώνει τους υπαλλήλους αυτούς με τους υπολοίπους του δημόσιου τομέα. «Καταργείται το αυτοδιοίκητο της Βουλής!» Όλες αυτές οι ώρες υπερωριακής απασχόλησης! Είναι ντροπή αυτό που γίνεται, είναι μερικές από τις φωνές που ακούστηκαν στην αίθουσα και …

Ευτυχώς(;) ο υπουργός απέσυρε την επίμαχη τροπολογία. Ήταν μία πρώτη νίκη του εργατικού κινήματος απέναντι σε αυτή την ισοπεδωτική οικονομική λαίλαπα που μας πλήττει τα τελευταία χρόνια. Νομίζω ταιριάζει(;) εδώ να θυμηθούμε το επίκαιρο…

Βέβαια, φαντάζομαι, ο υπουργός δεν είχε καμία διάθεση να θίξει τα δικαιώματα των υπαλλήλων της Βουλής. Πιθανά όλα αυτά να ήταν μέρος μίας επικοινωνιακής διαδικασίας, ώστε να φέρει σε δύσκολη θέση τις αντιπολιτευόμενες δυνάμεις στη Βουλή, γιατί είναι πράγματι εντυπωσιακό να βλέπει κανείς βουλευτές του Συνασπισμού ή του Κ.Κ.Ε. να υπερασπίζονται ίσως μία από τις πιο ευνοημένες ομάδες της ελληνικής κοινωνίας.
Δυστυχώς, για όλους, αναλωνόμαστε σε θεατρικού τύπου διαδικασίες, μένουμε στην επιφάνεια των πραγμάτων, σε αυτό που θα καταγράψει ο -σίγουρα πολύ «δυνατός»- τηλεοπτικός φακός, αλλά παράλληλα αποφεύγουμε επιμελώς να λύσουμε τα σοβαρά προβλήματα. Η κρίση βέβαια μας προσφέρει και μία αναγκαστική ευκαιρία. (Δημιουργικότητα λόγω αναγκαιότητας ονομάζεται αυτό!) Εφόσον αντιληφθούμε πώς δεν είναι μόνο ή κυρίως μία κρίση οικονομική, αλλά πρόκειται για μία γενικότερη κρίση αρχών και αξιών, εφόσον καταφέρουμε να αποκτήσουμε μία ιδέα συλλογικότητας, να δημιουργήσουμε δηλ. δομές προστασίας για όλους στην ελληνική κοινωνία, ίσως τότε βρεθεί και το φως στην άκρη του τούνελ. Επειδή εμείς επιλέγουμε…

Γιατί ήρθε;

Η επίσκεψη της καγκελαρίου στην Αθήνα ήταν το γεγονός των ημερών, ενώ συζητήθηκαν αρκετά και οι προθέσεις της.

α) Ίσως επρόκειτο για «επίθεση φιλίας», καθώς είναι εύκολα αντιληπτό πως στην Ευρώπη είναι κυρίαρχο ένα ρεύμα ενάντια στη γερμανική εξωτερική πολιτική.

β) Ίσως επρόκειτο για μία επίσκεψη – επιθεώρηση στο προτεκτοράτο στο νότιο άκρο της Ευρώπης.

γ) Ίσως τα κίνητρά της ήταν φιλοευρωπαϊκά, αφού καταβάλει μία ειλικρινή προσπάθεια η χώρα μας να μην απομακρυνθεί από την Ευρωζώνη. (η οικονομική παράμετρος δεν απουσιάζει από αυτή την εκδοχή).

δ) Μεγάλη πιθανότητα έχει και η εκδοχή να αντιμετωπίζει την κρίση του χρέους ως ένα είδος οικονομικής ευκαιρίας για τη Γερμανία. Η χώρα μας προσφέρεται μάλλον για οικονομική διείσδυση από εταιρίες γερμανικών συμφερόντων.

Οι κινήσεις στη σκακιέρα της πολιτικής σπάνια μπορούν να εξηγηθούν μονοδιάστατα, οπότε ένας συνδυασμός όλων των παραπάνω εκδοχών να εξηγεί σε μεγάλο βαθμό τις προθέσεις της γερμανικής πλευράς. Φυσικά ένα μεγάλο ερώτημα είναι εμείς τι κερδίσαμε ή τι χάσαμε σήμερα.

Αξιολόγηση του Εκπαιδευτικού έργου και του έργου των Εκπαιδευτικών

«Το Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων – Πολιτισμού και Αθλητισμού αποβλέπει στην ανατροφοδότηση των παραγόντων που διαμορφώνουν την εκπαιδευτική πραγματικότητα με τελικό σκοπό τη βελτίωση και την ποιοτική αναβάθμιση της παρεχόμενης εκπαίδευσης.»

Για το λόγο αυτό ξεκινώντας από σήμερα (02/10/2012) μέχρι τις 09/10/2012 δίνει τη δυνατότητα στους εκπαιδευτικούς όλων βαθμίδων να συμπληρώσουν ανώνυμα το ακόλουθο ερωτηματολόγιο, (ΔΕΣ ΕΔΩ), ώστε να ακουστούν οι γνώμες και οι προτάσεις τους.

Σύμφωνα με όσα δηλώνει ο υπουργός κ. Κων. Αρβανιτόπουλος η ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ δεν θα είναι τιμωρητική ούτε θα οδηγεί σε απολύσεις, ωστόσο θα συνδέεται με τη ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΚΗ & ΜΙΣΘΟΛΟΓΙΚΗ ΕΞΕΛΙΞΗ του εκπαιδευτικού.

«Το πλυντήριο» και η «Αφθονία»

«… η συνήθης ταρίφα για ξέπλυμα χρήματος φτάνει το 50%. Δηλαδή για να έχει κάποιος «καθαρό προϊόν» ύψους 10 δισ. θα πρέπει τα «βρώμικα» να ανέρχονται σε 20 δισ.

Ωστόσο, αν χρησιμοποιηθούν ακίνητα και δεν υπάρξει προμήθεια κέρδους για αυτόν που ξεπλένει, μπορεί το ποσοστό να πέσει και στο 12% – 13%. Για παράδειγμα, ένα ακίνητο εμφανίζεται να έχει αγοραστεί στην τιμή των 10 εκατομμυρίων, ενώ η πραγματική του αξία είναι 1 εκατομμύριο, τότε αμέσως-αμέσως έχουν «ξεπλυθεί» γύρω στα 8,7 εκατομμύρια, καθώς πρέπει να αφαιρέσουμε το φόρο μεταβίβασης 9%-11% και τα συμβολαιογραφικά έξοδα γύρω στο 2%-3%, δηλ. συνολικά 1,3 εκατομμύρια.
Φυσικά δεν πρέπει να ξεχνάμε πώς πάντα μένει και το ακίνητο.

Από τα ΝΕΑ της Κυριακής 30/09/2012.

Πολλές φορές η ζοφερή ελληνική πραγματικότητα από τη μία, αλλά και το ένδοξο παρελθόν μας στέκονται εμπόδια στο να δημιουργήσουμε ένα πιο αισιόδοξο μέλλον. Όπως επισημαίνει ο Peter Diamandis: «Κουράστηκε ο κόσμος να ακούει τι έκαναν οι Έλληνες πριν από δύο χιλιάδες χρόνια. Ok, όλα αυτά είναι υπέροχα. Αλλά τώρα τι κάνετε;»

Ή χάνουμε όλοι ή κερδίζουμε όλοι

 

» Για πρώτη φορά από την ίδρυσή της, η αποτυχία της Ευρωπαϊκής Ενωσης αποτελεί μια πραγματική πιθανότητα. Εδώ και μήνες, η Ευρωπαϊκή Ενωση παραπαίει από τη μια κρίσιμη σύνοδο κορυφής στην άλλη, τη στιγμή που η οικονομική κρίση έχει αυξήσει τη φτώχεια και ιδίως την ανεργία μεταξύ των νέων ανθρώπων, η οποία έχει πλέον αγγίξει καταστροφικά επίπεδα. Οι νέοι διαδηλώνουν στους δρόμους της Ευρώπης ενάντια σε ένα οικονομικό σύστημα που επιτρέπει σε μια μικρή μειοψηφία να απολαμβάνει τα κέρδη όταν βρισκόμαστε σε εποχές ευημερίας και που αναγκάζει την κοινωνία ως σύνολο να επωμίζεται τις απώλειες σε δύσκολους καιρούς. Ενα σύστημα το οποίο καθιστά ανώνυμους οίκους αξιολόγησης στη Νέα Υόρκη ισχυρότερους από δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις και Κοινοβούλια. Αυτή η κρίση εμπιστοσύνης στην πολιτική και στους θεσμούς της υπονομεύει συγχρόνως την πίστη στην Ευρώπη. Ολο και περισσότεροι άνθρωποι αντιμετωπίζουν με καχυποψία τη δουλειά μας, καθώς αποφάσεις που επηρεάζουν όλους μας λαμβάνονται από τους επικεφαλής των κυβερνήσεων πίσω από κλειστές πόρτες. Κατά τη γνώμη μου, αυτή είναι μια επιστροφή σε μια μορφή ευρωπαϊκών πολιτικών που νόμιζα ότι είχε εκτοπισθεί στα βιβλία της Ιστορίας.

Η μεταπολεμική Ευρώπη οικοδομήθηκε στη βάσιμη αντίληψη ότι τα συμφέροντά μας δεν μπορούν να διαχωριστούν πλέον από τα συμφέροντα των γειτόνων μας και στην κοινή διαπίστωση ότι η Ευρωπαϊκή Ενωση δεν αποτελεί ένα παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος στο οποίο κάποιος πρέπει να χάσει για να κερδίσει κάποιος άλλος. Η αλήθεια είναι το ακριβώς αντίθετο: ή χάνουμε όλοι ή κερδίζουμε όλοι. Βασικός κανόνας γι’ αυτό είναι η πλήρης συνεργασία των ευρωπαϊκών διαδικασιών και θεσμών: του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και του Συμβουλίου όπου εκπροσωπούνται όλα τα μέλη της Ε.Ε. Η «κοινοτική μέθοδος» δεν αποτελεί τεχνοκρατικό σχέδιο, αλλά την αρχή που βρίσκεται στην καρδιά όσων πρεσβεύει η Ευρωπαϊκή Ενωση!

Το κοινοτικό σχέδιο υπονομεύθηκε. Η πληθώρα των συναντήσεων κορυφής, και η αυξανόμενη εμμονή στις συναντήσεις αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων, περιορίζουν δραστικά τον ρόλο του μοναδικού άμεσα εκλεγμένου κοινοτικού οργάνου, του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, στις διαδικασίες λήψεως αποφάσεων. Ο ρόλος των αντιπροσώπων των λαών της Ευρώπης έχει ουσιαστικά περιορισθεί στην επιβεβαίωση συμφωνιών στις οποίες καταλήγουν οι κυβερνήσεις σε αίθουσες των Βρυξελλών. Αλλά και τα εθνικά Κοινοβούλια δεν τα καταφέρνουν και πολύ καλύτερα.

Οι πολίτες αντιδρούν σε αυτό το έλλειμμα κοινοβουλευτικής νομιμοποίησης, αντιμετωπίζοντας τις πολιτικές αποφάσεις που λαμβάνονται από τους ηγέτες τους ως τίποτε περισσότερο από μια σειρά διαταγών από τις «Βρυξέλλες». Το τίμημα γι’ αυτό το πληρώνει η Ευρωπαϊκή Ενωση ως σύνολο, καθώς η απογοήτευση με την πολιτική δημιουργεί γόνιμο έδαφος για την ανάπτυξη αντιευρωπαϊκού αισθήματος.

Κύριο έργο μου ως προέδρου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου θα είναι να αναστραφεί αυτή η κραυγαλέα έλλειψη δημοκρατίας, αυτή η εμμονή στις συνόδους κορυφής, αυτή η συνεχιζόμενη τάση επανεθνι-κοποίησης της χάραξης πολιτικής. Επιθυμώ το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο να αναδείξει τη φυσιογνωμία του ως φόρουμ για τη δημοκρατία και τον ενήμερο και πολιτικοποιημένο διάλογο, σχετικά με το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Δεν θα είμαι ένας εύκολος πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Θα είμαι ένας πρόεδρος, ο οποίος θα αγωνιστεί, εάν χρειαστεί, για να διασφαλισθεί ότι η Επιτροπή θα σέβεται τα δικαιώματα και τις αρμοδιότητες του Κοινοβουλίου, που θα ενεργεί όταν τα συμφέροντα των πολιτών κινδυνεύουν και που θα εκπροσωπεί ισχυρούς βουλευτές που αγωνίζονται για τα συμφέροντα των πολιτών που εκπροσωπούν. Θα καταβάλω κάθε προσπάθεια για να ξανακερδηθεί η χαμένη δημόσια εμπιστοσύνη στη διαδικασία της ευρωπαϊκής ενοποίησης και να αναζωπυρωθεί ο ενθουσιασμός για την Ευρώπη. Οποιος θεωρεί ότι μπορεί να επιτευχθεί περισσότερη Ευρώπη με λιγότερο κοινοβουλευτισμό θα με βρει αντιμέτωπο.»

  • Του MARTIN SCHULZ, πρoέδρου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. (26 Ιαν. 2012, Η Καθημερινή)