Using PISA

Κατά καιρούς διαβάζουμε για τις επιδόσεις 15χρονων παιδιών στα τεστ PISA και σχεδόν πάντα βλέπουμε πώς δεν είμαστε σε αυτούς που διακρίνονται! Έχω παράλληλα την αίσθηση ότι μέσα μας, εκείνη τη στιγμή, υποβιβάζουμε το ζήτημα, επικαλούμενοι μία σειρά από λόγους που δεν καθιστούν αξιόπιστη τη συγκεκριμένη διαδικασία. Αν και δεν θεωρώ τον εαυτό μου ειδικό στο θέμα, με προβληματίζει το γεγονός. Αν και οι ιθύνοντες αρχίζουν να μιλάνε για αξιολόγηση στην εκπαίδευση, αξιολόγηση της σχολικής ζωής, δεν μπορώ παρά να σκεφτώ πόσο μακριά από την έννοια της αξιοσύνης βρίσκεται ο τρόπος με τον οποίο οργανώσαμε όλα αυτά τα χρόνια το χώρο της εκπαίδευσης.

Advertisements

Make the world just a little better

Τελευταία συζητιέται-απασχολεί η έννοια της «αξιολόγησης» όλων των δημοσίων υπαλλήλων, ανάμεσα σε αυτούς και των εκπαιδευτικών. (Ήδη έχω κάνει μία ανάρτηση με ορισμένες ιδέες για τον τρόπο που προσεγγίζουν το ζήτημα στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. (δες π.χ. «Πώς να αξιολογήσουμε τους εκπαιδευτικούς».) Διαβάζω επίσης στην «Οικονομική Καθημερινή της Κυριακής» (29/01/2012) πως ορισμένα από τα κριτήρια που έχουν τεθεί στο τραπέζι είναι η πορεία των μαθητών, η φοίτηση, η τήρηση του ωρολογίου προγράμματος και της ύλης, τα ποσοστά επιτυχίας για την εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Όλα αυτά θα καθορίζουν τη μισθολογική και βαθμολογική εξέλιξη κάποιου. Δεν θα μπω στη διαδικασία να κρίνω τις προθέσεις όσων νομοθετούν ή την ορθότητα των κριτηρίων. Ο τρόπος όμως που πιστεύω πώς πρέπει να προσεγγίσουμε το ζήτημα -και έχει δηλωθεί και με άλλες ευκαιρίες μέσα από το blog- είναι λιγάκι διαφορετικός. Ίσως δηλ. χρειάζεται να υιοθετήσουμε μία διαφορετική προοπτική. Με άλλα λόγια, ο άνθρωπος ως εργαζόμενος δεν λειτουργεί -τουλάχιστον όχι πάντα- με βάση το παραδοσιακό μοντέλο του «καρότου» ή του «μαστίγιου», των αμοιβών ή των ποινών. Όπως θα δείτε και στο μικρό βίντεο που επισυνάπτω η απόδοση κάποιου στην εργασία του εξαρτάται από παράγοντες όπως η αυτονομία, η προσωπική του διάθεση να «κατακτήσει» κάτι, η πεποίθησή του ότι υπηρετεί έναν ευρύτερο σκοπό, κάποιον στόχο στον οποίο είναι προσκολλημένος. Τα χρήματα, τα αξιώματα, οι ποινές δεν είναι το παν, όσο η πεποίθηση ότι αυτό που κάνεις έχει κάποιο νόημα.

Πώς να αξιολογήσουμε τους εκπαιδευτικούς;

Διάβασα σήμερα μία αναφορά της υπουργού παιδείας για την αξιολόγηση , οπότε στο πλαίσιο της συζήτησης που προφανώς έχει ανοίξει μπορείτε να διαβάσετε μία ενδιαφέρουσα πρόταση από την άλλη άκρη του Ατλαντικού. Ξεκίνησα από ένα άρθρο των New York Times για να καταλήξω στον εν λόγῳ εκπαιδευτικό οργανισμό.