Virtual reality


Καθημερινή (6/4/14)

O M. Zuckerberg αγόρασε ήδη την εταιρεία που κατασκευάζει το Oculus rift αφού βλέπει τις τεράστιες προοπτικές που υπάρχουν!

  Σε λίγα λίγα χρόνια, χρόνια, με τις νέες εφαρμογές θα μπορούμε να «περιηγούμαστε» σε μουσεία και εξωτικά μέρη της Γης από το σαλόνι μας σαν να βρισκόμασταν πραγματικά εκεί.

Τα παραπάνω παραδείγματα είναι μερικές μόνο από τις εφαρμογές εικονικής πραγματικότητας (Virtual Reality) που, παράλληλα με μια νέα «γενιά» ρεαλιστικών videogame, βρίσκονται ήδη στα σκαριά και υπόσχονται να φέρουν επανάσταση σε διάφορους τομείς. Οι εφαρμογές αυτές βασίζονται στο «σκάφανδρο» virtual reality (ή αλλιώς headset) το οποίο αναπτύσσει η εταιρεία Oculus Rift, την πρώτη ανάλογη συσκευή που θα είναι προσιτή οικονομικά και επομένως για μαζική χρήση. Και έχουν ξεκινήσει να αναπτύσσονται αρκετό καιρό πριν το Facebook αποφασίσει να εξαγοράσει την Oculus Rift, επιβεβαιώνοντας εκ των προτέρων την άποψη του κοινωνικού δικτύου ότι, εκτός από τα παιχνίδια, η εικονική πραγματικότητα πρόκειται να αφήσει τα ίχνη της σε πολλές ακόμη πλευρές της καθημερινότητας.
Αν και το εμπορικό προϊόν της Oculus Rift αναμένεται να κάνει την εμφάνισή του στην αγορά την επόμενη χρονιά, η εταιρεία διαθέσει από τον Σεπτέμβριο του 2012 ένα πρώτο, πιλοτικό μοντέλο του headset σε όσους τη χρηματοδότησαν μέσω του Kickstarter. Έτσι, για να δείξει στην πράξη τις δυνατότητές του στον τομέα του πολιτισμού, η Ευρωπαϊκή Ψηφιακή Βιβλιοθήκη Europeana δημιούργησε τον περασμένο Δεκέμβριο ένα «εικονικό» ομοίωμα τμήματος του Κρατικού Μουσείου της Ολλανδίας. Ένα ανάλογο ομοίωμα σχεδιάζει να δημιουργήσει και το Μουσείο Semitic, το οποίο ανήκει στο πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, ώστε να μπορεί να το «επισκεφθεί» κανείς φορώντας το «σκάφανδρο», από απόσταση χιλιομέτρων.
Εξίσου επαναστατικές δυνατότητες προσφέρει η virtual reality και στην αρχιτεκτονική, ανοίγοντας τον δρόμο για εικονικές «μακέτες» αναπλάσεων ή υπό ανέγερση κτιρίων, στις οποίες θα μπορούν να «περιπλανηθούν» οι πελάτες με το headset, αποκτώντας έτσι πιο ρεαλιστική αίσθηση γι’ αυτό που πρόκειται να κατασκευασθεί. Αυτό έχει ξεκινήσει να κάνει η εταιρεία Arch Virtual, η οποία δημιουργεί απεικονίσεις οικημάτων για λογαριασμό αρχιτεκτονικών γραφείων όπως το Panoptic Group. H Arch Virtual συνεργάζεται επίσης με κλινικές και νοσοκομεία, για την ανάπτυξη εικονικών «κόσμων» για την εκπαίδευση γιατρών.
Από την άλλη πλευρά, η αμερικανική εταιρεία Gather Education σχεδιάζει να αξιοποιήσει το headset στην υπηρεσία online μαθημάτων εξ αποστάσεως που έχει δημιουργήσει, ώστε οι φοιτητές να αισθάνονται πως βρίσκονται μέσα στο «εικονικό» περιβάλλον της αίθουσας.

Παράλληλα, Αυστραλοί επιστήμονες, ειδικοί στον αυτισμό, δοκιμάζουν ήδη ένα πιλοτικό παιχνίδι του Oculus Rift σε μαθητές με αυτισμό, με τα πρώτα αποτελέσματα να είναι αρκετά αισιόδοξα.
Η εικονική πραγματικότητα χρησιμοποιείται πάνω από δύο χρόνια από ιατρικά τμήματα των ενόπλων δυνάμεων στις ΗΠΑ, για την αντιμετώπιση του μετατραυματικού στρες (PTSD) σε Αμερικανούς βετεράνους στρατιώτες. Αν και με αυτό τον τρόπο φαίνεται πως αμβλύνονται τα αγχώδη συμπτώματα, ο εξοπλισμός κοστίζει πάνω από 6.000 δολάρια, μια τιμή απαγορευτική για πολλές ιδιωτικές κλινικές και ιατρεία. Χάρις όμως στο Oculus Rift, ο Αμερικανός ψυχολόγος Fernando Tarnogol δημιουργεί μία οικονομικότερη πλατφόρμα, μέσω της οποίας όσοι έχουν κάποια φοβία θα εκτίθενται σε ολοένα περισσότερο στρεσογόνα σενάρια, με την ασφάλεια ωστόσο πως μπορούν να τα διακόψουν ανά πάσα στιγμή, μέχρις ότου «τιθασεύσουν» τον φόβο τους.
Ολες οι παραπάνω εφαρμογές βασίζονται στο γεγονός ότι, με το «σκάφανδρο», η 3D εικόνα που δημιουργείται από τον υπολογιστή καταλαμβάνει όλο το οπτικό πεδίο εκείνου που το φορά, όπως επίσης και ότι τα γραφικά προσαρμόζονται συνεχώς στις κινήσεις και τον προσανατολισμό του κεφαλιού. Ετσι, ο χρήστης έχει την αίσθηση πως βρίσκεται μέσα στο ψηφιακό «σκηνικό», είτε αυτό είναι εντελώς φανταστικό είτε αντίγραφο ενός πραγματικού περιβάλλοντος. […]

potpourri ειδήσεων

Συγκινητική και αποκαλυπτική είναι η σκηνή του «νεκρικού θρήνου», έτσι όπως αποτυπώνεται στα νέα ευρήματα των βασιλικών τάφων στις Αιγές. Πέντε νέοι, πλούσια κτερισμένοι, τάφοι, που έφερε πρόσφατα στο φως η αρχαιολογική σκαπάνη, αναδεικνύουν την υψηλή τέχνη της αρχαίας Μακεδονίας.

  Περισσότερα στο άρθρο της Καθημερινής (14/03/2014)

Ένα ενδιαφέρον άρθρο του Ν. Ξυδάκη για την Ευρώπη και τις προοπτικές που ανοίγονται μπροστά μας.

Και λίγο τέχνη-ποίηση

Στιγμιαίο σκίτσο από το φιλμ αφιερωμένο στο ποίημα του Καβάφη «Γκρίζα».

Η ηθική υπεροχή της δημοκρατίας

Η ηθική υπεροχή της δημοκρατίας του Ν. Ξυδάκη, Καθημερινή 20/09/2013

    Ο εν ψυχρώ φόνος του Παύλου Φύσσα από μέλος της Χρυσής Αυγής προχθές ορίζει μια νέα πολιτική περίοδο. Ολες οι πολιτικές δυνάμεις αναγνωρίζουν ότι πρέπει να υπάρξει μία απάντηση. Αλλά ποια μπορεί να είναι η πιο τελέσφορη απάντηση; Δεν είναι εύκολο, παρότι επιθυμητό, να συμφωνήσουν όλες οι πολιτικές δυνάμεις αμέσως σε μια κοινή απάντηση, με εύρος και βάθος.

Διότι, πέρα από οποιονδήποτε καιροσκοπισμό και ιδιοτέλεια, είναι πολύ δύσκολο να αναιρεθούν τα αίτια που γεννούν τον φασισμό με διοικητικές πράξεις, με νομοθέτηση, με μόνη την πολιτική βούληση, και μάλιστα σε σύντομο χρόνο. Η πολιτική βούληση είναι αναγκαία αλλά δεν είναι ικανή, απαιτούνται επιπλέον χρόνος, λόγος, ιδέες και κοινωνικο-οικονομικό περιβάλλον.

   Τα αίτια της ανόδου του φασισμού και του ναζισμού, λοιπόν. Το ολοκληρωτικό φαινόμενο σφραγίζει τον 20ό αιώνα, η μελέτη συνεχίζεται και θα συνεχίζεται. Είναι πολλά τα αίτια, προσδιορισμένα εκτενέστατα σε έργα ιστορικών, κοινωνιολόγων, φιλοσόφων, πολιτικών επιστημόνων, ψυχαναλυτών, ανθρωπολόγων. Είναι η ανάδειξή του σε πολιτική θρησκεία, είναι μια ροπή σύμφυτη της νεωτερικότητας, είναι η ήττα του φιλελευθερισμού, η υποχώρηση του κέντρου, η ήττα της Αριστεράς, είναι η ύφεση και η φτώχεια. Από τις πολλές εξηγήσεις, στην ελληνική περίπτωση, η πιο φανερή και απτή, αν και όχι η μόνη, είναι η πολύπλευρη οικονομική, κοινωνική και πολιτική κρίση, η Μεγάλη Υφεση και η απονομιμοποίηση του πολιτικού συστήματος.

Η Χρυσή Αυγή ήταν επί πολλά χρόνια μια περιθωριακή ομάδα, πάντα με βίαιες τάσεις και εκδηλώσεις, με ελάχιστη απήχηση και μηδαμινές καταγραφές σε εκλογές. Πώς αναδύθηκε από τα καλτ υπόγεια στην κεντρική σκηνή; Πώς οι σατανιστές σωματοφύλακες, οι λούμπεν με τα άρβυλα, οι αναμεμιγμένοι σε αιματηρά ξεκαθαρίσματα νονών της νύχτας, οι κοινωνικά απόκληροι, οι macho προγλωσσικοί που προσπαθούσαν ματαίως να συλλαβίσουν την καθαρεύουσα του Περικλή Γιαννόπουλου και τον ρομαντισμό του Ίωνος Δραγούμη, μεταλλάχθηκαν σε εθνοπρόσκοπους που βοηθούν γριούλες και σε πολιτικά πρόσωπα με ακροατήρια; Σε ντάρλινγκ τόσων αστυνομικών; Σε κόμμα με εκλογικό σκορ και οικονομική ισχύ; Ιδού τα δύσκολα ερωτήματα, που δεν σηκώνουν εύκολες απαντήσεις Οι σπόροι βαναυσότητας και βίας ασφαλώς υπήρχαν άφθονοι. Αλλά βλάστησαν στα οικονομικά και πολιτικά ερείπια της κρίσης, σαν τις υποτιμημένες τσουκνίδες που φουντώνουν και σκεπάζουν τον ερειπιώνα. Οι φοβισμένοι, οργισμένοι και συγχυσμένοι άνθρωποι της κρίσης, πληττόμενοι ή απειλούμενοι, ζητούν από τη δημοκρατία ψωμί, προστασία, δικαιοσύνη. Αν η δημοκρατία δεν μπορεί να τα παράσχει, θα στραφούν αλλού, όπου τους υπόσχονται εθνοφυλετικό ψωμί, σιδερένια πυγμή και δωρεάν μίσος για άλλους, πιο αδύναμους ή απλώς άλλους.

Η δημοκρατία οφείλει να απαντήσει επί του υλικού πεδίου, αλλά αυτό θα πάρει χρόνο. Οφείλει, εν τω μεταξύ, να απαντήσει καίρια επί του πολιτικού, με ιδέες, με πειθώ, με πράξεις. Η ηθική της υπεροχή δεν είναι αυτονόητη, χρειάζεται διαρκώς επιβεβαίωση και ενίσχυση. Οι άνθρωποι δεν είναι αυτονοήτως αυτόφωτοι, έλλογοι, πεπαιδευμένοι, ανθεκτικοί στην πενία και την ανασφάλεια. Η δημοκρατία στηρίζεται στη συμπόνια, στην ανοχή, στον πλουραλισμό, στη συνύπαρξη ετέρων, στην προσωπική ολοκλήρωση με ισότητα και αδελφοσύνη: τίποτε απ’ όλα αυτά δεν είναι αυτονόητο και διαρκές. Και εν τω μεταξύ φθίνουν.

Η δημοκρατία πρέπει να δείξει σιδηρά πυγμή απέναντι στις εγκληματικές πράξεις των ναζιστών. Αλλά δεν μπορεί να φερθεί ολοκληρωτικά, δηλαδή να προδώσει την ουσία της, διώκοντας προληπτικά ιδέες και δικάζοντας σκέψεις, ακόμη και ναζιστικές. Πρέπει να πείσει διά της υπεροχής της. Μπορεί.

Για την αγάπη των Ελληνικών

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ ttheodoropoulos@kathimerini.gr (15/09/2013) 


Τα κλασικά ελληνικά είναι ο ορίζοντας της γλώσσας που μιλάμε, όπως η κλασική ελληνική σκέψη είναι ο ορίζοντας της σύγχρονης ευρωπαϊκής σκέψης.

pour l' amour du grecΤον τίτλο τον δανείζομαι από έναν τόμο που κυκλοφόρησε το 2000 στη Γαλλία και τον οποίον επιμελήθηκαν οι δύο κορυφαίοι ελληνιστές που δεν υπάρχουν πια, η Ζακλίν ντε Ρομιγί και ο Ζαν Πιερ Βερνάν. Το ζητούμενο ήταν να εκθέσουν τη σημασία των Ελληνικών στην εκπαίδευση για να σώσουν τη διδασκαλία τους και να τα γλιτώσουν από την εξαφάνιση που τους επεφύλασσε μια από τις πολλές «προοδευτικές» μεταρρυθμίσεις. Στον τόμο συμμετέχουν συγγραφείς, όπως ο Τουρνιέ, ποιητές, όπως ο Μπονφουά, επιστήμονες όπως ο βιολόγος Φρανσουά Ζακόμπ και ο ιστορικός Ζακ Λε Γκοφφ, αλλά και μαθητές. Ολοι τους αφηγούνται τη σχέση τους με τα Αρχαία Ελληνικά, τις εμπειρίες τους από τα θρανία και τον τρόπο που επηρέασαν τη σκέψη τους και τη ζωή τους. Εχει σημασία, νομίζω, ότι κανείς, εκτός από τους δύο επιμελητές, δεν είναι ειδικός επί του θέματος. Είναι άνθρωποι που έχουν σταδιοδρομήσει σε διάφορους τομείς και προσπαθούν να αποτιμήσουν την αξία που είχαν τα Αρχαία Ελληνικά στην καλλιέργειά τους.
Ας σημειώσω ορισμένα επιχειρήματα που διατυπώνει η Ρομιγί στον πρόλογό της. Το πρώτο είναι ότι η αρχαία Ελλάδα είναι ο πυρήνας του ευρωπαϊκού πολιτισμού – γνωστό και τετριμμένο θα μου πείτε. Το δεύτερο είναι ότι η αρχαία ελληνική λογοτεχνία, επειδή είναι λογοτεχνία των απαρχών, εφευρίσκει μορφές και τρόπους έκφρασης, διαθέτει μια απλότητα και ακρίβεια σκέψης που είναι πολύ δύσκολο να τη βρεις στους επιγόνους της. Είναι σαν η λογοτεχνία έκτοτε να ψάχνει να πετύχει την εκφραστική απλότητα και αμεσότητα των Ελλήνων συγγραφέων. «Να μου δοθεί αυτή η χάρη να μιλήσω απλά», έλεγε ο Σεφέρης. Ακόμη θυμάμαι τον Μπόρχες να λέει σε συνέντευξή του πως αν έχεις διαβάσει Ομηρο και Κάφκα ξέρεις όλη τη λογοτεχνία.
Υπάρχει και ένα τρίτο επιχείρημα που αφορά την ανάγνωση των κειμένων αυτών στο πρωτότυπο. Το οποίο η Ρομιγί το διατυπώνει με βάση την εμπειρία της ως εκπαιδευτικός – ως γνωστόν είχε υπηρετήσει σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης. Κι αυτό είναι η πειθαρχία της αναγνωστικής εμπειρίας που επιβάλλει η λεγόμενη «νεκρή γλώσσα», εν πάση περιπτώσει η γλώσσα την οποία δεν πρόκειται ποτέ να χρησιμοποιήσεις για τις καθημερινές σου συναλλαγές. Όταν διαβάζεις Πλάτωνα στο πρωτότυπο, μαθαίνεις να διαβάζεις αργά. Παραπέμπω στον Κούντερα για την αξία της αργής ανάγνωσης σε έναν κόσμο που σε σπρώχνει να «σκανάρεις» τα κείμενα, και όπου η λογοτεχνική αξία κρίνεται με όρους ροφήματος. Ενα μυθιστόρημα είναι «καλό» όταν ο αναγνώστης μπορεί να το ρουφήξει, σαν χλιαρή σοκολάτα, χωρίς να πάρει ανάσα. Αντε μετά να διαβάσεις Τολστόι ή Σταντάλ. Υπάρχουν και οι «Αποχρώσεις του γκρι» θα μου πείτε.
Με δυο λόγια η εκμάθηση των δύο γλωσσών του κλασικού μας πολιτισμού, κατά μείζονα λόγο των Ελληνικών, αλλά και των Λατινικών, είναι ζήτημα που αφορά την ευρωπαϊκή εκπαίδευση. Εμείς βέβαια εδώ έχουμε και τους δικούς μας λόγους, το περίφημο γλωσσικό. Οι κατά καιρούς υποστηρικτές της κατάργησης της διδασκαλίας των Αρχαίων Ελληνικών, έχουν υπάρξει και σοβαρότεροι της κ. Ρεπούση, προβάλλουν ως κύριο επιχείρημα πως η Νέα Ελληνική είναι μια ολοκληρωμένη γλώσσα που δεν χρειάζεται τα Αρχαία για να σταθεί. Είναι μια πλήρης και ολοκληρωμένη δομή, που λένε και οι γλωσσολόγοι.
Αν βέβαια τολμήσεις να αναρωτηθείς κατά πόσον αυτό ισχύει και για την καθαρεύουσα, η οποία δεν διδάσκεται από τη δεκαετία του εβδομήντα, εκεί τα πράγματα μπερδεύονται λίγο. Συμμετέχει η καθαρεύουσα σ’ αυτήν την πλήρη δομή; Εχουν γραφτεί σ’ αυτήν ορισμένα από τα σημαντικότερα λογοτεχνικά μνημεία των Νέων Ελληνικών; Κι αν ναι, που όντως έχουν γραφτεί, τότε γιατί δεν διδάσκεται; Ελάτε τώρα, γιατί είναι συντηρητική κι εμείς όλοι έχουμε αποφασίσει να είμαστε αναφανδόν προοδευτικοί. Τόσο προοδευτικοί που, ενώ διαθέτουμε μια γλώσσα με τρεις χιλιάδες χρόνια ιστορία, έχουμε αποφασίσει να την περιορίσουμε στα τελευταία τριάντα. Τα κλασικά ελληνικά είναι ο ορίζοντας της γλώσσας που μιλάμε, όπως η κλασική ελληνική σκέψη είναι ο ορίζοντας της σύγχρονης ευρωπαϊκής σκέψης.
Μα και βέβαια τα παιδιά πρέπει να διδάσκονται Αρχαία Ελληνικά. Και πρέπει να διδάσκονται, με ακόμη μεγαλύτερη έμφαση, σε μια Ελλάδα που θέλει να είναι ευρωπαϊκή χώρα. Διότι είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο του ευρωπαϊκού πολιτισμού, στο οποίο το ελληνόπουλο έχει πολύ ευκολότερη πρόσβαση και πολύ μεγαλύτερη οικειότητα από το ιταλάκι ή το γαλλάκι. Σκεφθείτε μόνον ποια θα ήταν η θέση της Ελλάδας στην Ευρώπη αν κάποιος σοφός πολιτικός είχε αποφασίσει να ενισχύσει τις κλασικές σπουδές τώρα που υποχωρούν παντού. Αν όντως πρόσφεραν τη δυνατότητα σε φοιτητές από όλον τον κόσμο να διδάσκονται τα κείμενα του Πλάτωνος in situ. Για τα Λατινικά δεν λέω τίποτε. Ούτως ή άλλως δεν διδάσκονται παρά μόνον για ξεκάρφωμα.

Εικόνα

Η ουσία της ζωής

the_essence_of_life
Συνειρμικά μου θυμίζει αυτό…

αν και ξέρω ότι το τραγούδι των Animals περισσότερο εκφράζει τον αγώνα της τότε μικροαστικής τάξης να ξεφύγει από τη φτώχεια και ίσως λιγότερο τη φιλοσοφία ζωής που υπονοεί ο Antony Hopkins.

«Δημιουργική γραφή, δημιουργική ζωή!»

Ο όρος δημιουργική γραφή είναι εξαιρετικά διαδεδομένος, κυρίως στον κλάδο των ανθρωπιστικών επιστημών. Ωστόσο, όπως φαίνεται, δεν είμαστε ο μόνος χώρος που έχει δικαιώματα επί του όρου!

The firing squad

Το έναυσμα για τη σημερινή ανάρτηση υπήρξε μία φωτογραφία, που είδα το πρωί, η εκτέλεση ενός ανώνυμου κομμουνιστή. Με εντυπωσίασε κυρίως ο τρόπος που ο ίδιος αντιμετωπίζει το γεγονός του επικείμενου θανάτου του και πώς από την άλλη το απόσπασμα κάνει το έργο του.
Execution of a communist, Munich, May 1919
Note on reverse: “Zum ewigen Andenken an den Spartakisten Krieg in München Bayern.” (As an eternal memento of the Spartacist War in Munich, Bavaria.)
Φυσικά, όπως πάντα, πίσω από μία φωτογραφία, κρύβεται μία ιστορία! Για όσους ενδιαφέρονται… «On Sunday, April 12, 1919, the Communist Party seized power in Bavaria, with Eugen Leviné as their leader. Leviné began to enact communist reforms, which included forming a “Red Army”, seizing cash and food supplies, expropriating luxurious apartments and giving them to the homeless and placing factories under the ownership and control of their workers. Leviné also had plans to abolish paper money and reform the education system, but never had time to implement them. […]

On May 3, 1919, remaining loyal elements of the German army (called the “White Guards of Capitalism” by the communists), with a force of 9,000, and Freikorps with a force of about 30,000 men, entered Munich and defeated the communists after bitter street fighting in which over 1,000 supporters of the government were killed. About 700 men and women were arrested and summarily executed by the victorious Freikorps troops. Leviné was condemned to death for treason, and was shot by a firing squad in Stadelheim Prison.

Στη συνέχεια θυμήθηκα αντίστοιχες καλλιτεχνικές αναπαραστάσεις, που είχα υπόψη μου, οπότε…
Α. το κλασικό έργο του F. Goya
776px-El_Tres_de_Mayo,_by_Francisco_de_Goya,_from_Prado_thin_black_margin
B. το έργο του Manet με την εκτέλεση του αυτοκράτορα Μαξιμιλιανού
manet-execute
και Γ. το έργο του Picasso, Massacre in Corea
Picasso_Massacre_in_Korea

«το κακό νόμισμα διώχνει το καλό»

Το βραβείο Νομπέλ της χρονιάς 2001 το κέρδισε ο καθηγητής George Akerlof, για την εργασία του που αφορούσε την ασύμμετρη πληροφόρηση.

used car salesman


Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η αγορά μεταχειρισμένων αυτοκινήτων. Ο καθ. Akerlof υποστηρίζει ότι σε μία τέτοια εμπορική συναλλαγή οι αγοραστές δεν γνωρίζουν την πραγματική κατάσταση των αυτοκινήτων που αγοράζουν, ενώ οι πωλητές είναι οι μόνοι που ξέρουν την αλήθεια, αλλά δεν έχουν κίνητρο να την αποκαλύψουν. Αυτή η ασύμμετρη πληροφόρηση οδηγεί στην κατάρρευση της αγοράς, επειδή οι αγοραστές δεν μπορούν να ξεχωρίσουν τα «κακά» (λεμόνια, κατά την αμερικανική ορολογία) από τα «καλά» αυτοκίνητα, και είναι διατεθειμένοι να πληρώσουν μόνο μια μέση τιμή.
Ετσι όμως οι πωλητές με τη σειρά τους έχουν μεγαλύτερο κέρδος αν προσφέρουν χειρότερης ποιότητας αυτοκίνητα, αφού ακόμα κι αν προσφέρουν καλύτερα, πάλι
την ίδια τιμή θα επιτύχουν. Με αυτόν τον τρόπο η ποιότητα των αυτοκινήτων συνεχώς υποβαθμίζεται, η αγορά καταρρέει επειδή δεν υπάρχει πλέον εμπιστοσύνη.
Στην ίδια εργασία ο Ακερλοφ προσεγγίζει και το κόστος της ανεντιμότητας. Η κυριαρχία όσων προσφέρουν κατώτερα προϊόντα εξαφανίζει τους έντιμους πωλητές. Πιθανότατα υπάρχουν αγοραστές προϊόντων καλής ποιότητας, όπως και πωλητές τέτοιων προϊόντων στην ανάλογη τιμή, ωστόσο η παρουσία εκείνων που διαθέτουν κακά προϊόντα ως καλής ποιότητας εξαφανίζει τους καλούς πωλητές. Το κόστος της ανεντιμότητας δεν είναι μόνον η απάτη που έχουν υποστεί οι αγοραστές, αλλά και οι απώλειες από την εξαφάνιση των τίμιων.

this is where ideas connect!


Αν τώρα αυτό το σχήμα το μεταφέρουμε στην σύγχρονη πολιτική πραγματικότητα, καταλαβαίνουμε πως υποβαθμίζεται γύρω μας η πραγματικότητα και πώς υποβαθμίζεται παράλληλα και η ποιότητα του πολιτικού προσωπικού. Πόσες φορές δεν έχετε αισθανθεί ότι εξαπατηθήκατε από τις ψευδείς υποσχέσεις πολιτικών και πόσες φορές δεν έχετε σκεφτεί πώς αυτοί που μένουν να ασχοληθούν με την πολιτική δεν είναι τελικά οι καλύτεροι, οι πιο αξιόλογοι (τα «καλά λεμόνια»), αλλά μάλλον οι ανέντιμοι, το «κακό νόμισμα που διώχνει το καλό»! Αλλά έτσι κι αλλιώς αυτό το ξέραμε από την εποχή του Αριστοφάνη!

Υ.Γ. Προφητικό μοιάζει από τον ίδιο συγγραφέα (τον George Akerlof) και το «Looting», έργο του 1993.
Επεξεργασία και διασκευή άρθρου του Σεραφείμ Κωνσταντινίδη από την Οικονομική Καθημερινή, 2/3/2013