«Ruthless pragmatism and readiness to act fast and brutally…»

Η φράση που αποτελεί και τον τίτλο αυτής της ανάρτησης είναι τα λόγια που χρησιμοποίησε ο Slavoj Žižek στη διάρκεια μιας ομιλίας του για την πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα. (για όσους δεν έχουν χρόνο ή διάθεση να παρακολουθήσουν την ομολογουμένως ενδιαφέρουσα ομιλία του το επίμαχο σημείο βρίσκεται στο 22ο προς 23ο λεπτό). «Syriza will need the formidable combination of principle politics and ruthless pragmatism of democratic commitment and readiness to act fast and brutally, when needed» και η απόδοση: «Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α θα χρειαστεί τον απίθανο συνδυασμό μίας πολιτικής με αρχές και ενός ωμού πραγματισμού (ruthless pragmatism), μίας δημοκρατικής δέσμευσης και μίας ετοιμότητας να δράσει γρήγορα και αποφασιστικά (act brutally) όταν χρειάζεται.» Δεν ξέρω πόσο επιτυχημένη είναι η απόδοση του ruthless ως ωμού και πολύ περισσότερο του brutally ως αποφασιστικά, (ίσως ο ίδιος ο Žižek να μπορούσε καλύτερα από τον καθένα να διευκρινίσει πώς εννοεί τα πράγματα) ωστόσο με παραξενεύει αρκετά το γεγονός ότι μας φαίνεται περίεργη η συνύπαρξη της βίας με την πολιτική.

Το κράτος Λεβιάθαν


Από το περίφημο εξώφυλλο του έργου του Χομπς που αναπαριστά το Κράτος-Λεβιάθαν ως ένα τεράστιο τέρας, το σώμα του οποίου αποτελείται από διάφορους υπηκόους που έχουν υπογράψει μία συνθήκη υποταγής απαρνούμενοι ο καθένας την ελευθερία του στο όνομα της ασφάλειας. Το κεφάλι δείχνει την απόλυτη ισχύ της εξουσίας του άρχοντα (αυτού που κάθε φορά ασκεί την εξουσία), ενώ το σπαθί δείχνει την κοινωνική εξουσία και τη χρήση της δύναμης. Τέλος, η ποιμαντορική ράβδος δείχνει τη θρησκευτική και την εκκλησιαστική εξουσία, η οποία, σύμφωνα με το Χομπς, απονέμεται στο Κράτος.

Από την εποχή του Χομπς και μετά κάθε οργανωμένο κράτος επιφυλάσσει στον εαυτό του το προνόμιο να ασκεί το ίδιο νόμιμα βία, η οποία μπορεί να στρέφεται προς εξωτερικούς εχθρούς, αλλά ακόμη και προς τους ίδιους τους πολίτες του κράτους, όταν θεωρεί πως οι τελευταίοι παραβιάζουν τους κανόνες που έχουν τεθεί. Ωστόσο κάθε κοινωνία η οποία θέλει να χαρακτηρίζεται οργανωμένη θα πρέπει να εξασφαλίζει εκείνες τις διαδικασίες, τις διόδους, οι οποίες θα επιτρέπουν στους πολίτες της να εκφράσουν τη διαφωνία τους. Ιστορικά έχουν εμφανισθεί περιπτώσεις διαφωνίας,  που ποικίλουν αρκετά μεταξύ τους. Μπορεί να δει κανείς περιπτώσεις πολιτικής αντίστασης χωρίς τη χρήση βίας, έως και αυτό που το κράτος ονομάζει τρομοκρατία, επανάσταση, εμφύλιο, για να αναφέρω μερικές περιπτώσεις τέτοιων εσωτερικών συγκρούσεων.

Ι) «Non violent» acts of civil disobedience

Από τον ειρηνικό αγώνα του Martin Luther King: «Το όνειρό μου είναι να έρθει μια μέρα που όλοι οι άνθρωποι θα είναι αδελφωμένοι και ίσοι».

II) violent acts of civil disobedience

(ο ισπανικός εμφύλιος)

(η γαλλική επανάσταση)

(Για τους περισσότερους στο Δυτικό κόσμο μία ακατανόητη πράξη «τρομοκρατίας», ενώ για πολλούς στον Ισλαμικό κόσμο μία «ηρωική» πράξη αντίστασης.)

In the name of … (ανάμεσα στα άλλα!)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s