Make the world just a little better

Τελευταία συζητιέται-απασχολεί η έννοια της «αξιολόγησης» όλων των δημοσίων υπαλλήλων, ανάμεσα σε αυτούς και των εκπαιδευτικών. (Ήδη έχω κάνει μία ανάρτηση με ορισμένες ιδέες για τον τρόπο που προσεγγίζουν το ζήτημα στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. (δες π.χ. «Πώς να αξιολογήσουμε τους εκπαιδευτικούς».) Διαβάζω επίσης στην «Οικονομική Καθημερινή της Κυριακής» (29/01/2012) πως ορισμένα από τα κριτήρια που έχουν τεθεί στο τραπέζι είναι η πορεία των μαθητών, η φοίτηση, η τήρηση του ωρολογίου προγράμματος και της ύλης, τα ποσοστά επιτυχίας για την εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Όλα αυτά θα καθορίζουν τη μισθολογική και βαθμολογική εξέλιξη κάποιου. Δεν θα μπω στη διαδικασία να κρίνω τις προθέσεις όσων νομοθετούν ή την ορθότητα των κριτηρίων. Ο τρόπος όμως που πιστεύω πώς πρέπει να προσεγγίσουμε το ζήτημα -και έχει δηλωθεί και με άλλες ευκαιρίες μέσα από το blog- είναι λιγάκι διαφορετικός. Ίσως δηλ. χρειάζεται να υιοθετήσουμε μία διαφορετική προοπτική. Με άλλα λόγια, ο άνθρωπος ως εργαζόμενος δεν λειτουργεί -τουλάχιστον όχι πάντα- με βάση το παραδοσιακό μοντέλο του «καρότου» ή του «μαστίγιου», των αμοιβών ή των ποινών. Όπως θα δείτε και στο μικρό βίντεο που επισυνάπτω η απόδοση κάποιου στην εργασία του εξαρτάται από παράγοντες όπως η αυτονομία, η προσωπική του διάθεση να «κατακτήσει» κάτι, η πεποίθησή του ότι υπηρετεί έναν ευρύτερο σκοπό, κάποιον στόχο στον οποίο είναι προσκολλημένος. Τα χρήματα, τα αξιώματα, οι ποινές δεν είναι το παν, όσο η πεποίθηση ότι αυτό που κάνεις έχει κάποιο νόημα.

Advertisements

2 comments on “Make the world just a little better

  1. Συμφωνώ με την προσέγγισή σου. Η αίσθηση του ότι συμμετέχεις σε κάτι σημαντικό με την απαραίτητη αυτονομία και βάζοντας το προσωπικό σου στοίχημα είναι που μετρά στην απόδοση του κάθε εργαζόμενου. Τι γίνεται, όμως,όταν αυτά δεν μπορούν να ανιχνευτούν σε ορισμένους;

  2. Πριν πολλά χρόνια ο Παπανούτσος είχε προσδιορίσει τα κριτήρια με τα οποία επιλέγουμε κάποια επαγγελματική απασχόληση. Αν θυμάμαι καλά έλεγε πως τις περισσότερες φορές ψάχνουμε τις οικονομικές απολαβές, το κοινωνικό κύρος, ενώ φυσικά δεν πρέπει να λείπει και η διάθεση προσφοράς που χρειάζεται να έχει κάθε καλός επαγγελματίας. Ίσως επειδή έζησε σε συνθήκες διαφορετικές από τις δικές μας, δεν τόνισε ιδιαίτερα την ανάγκη ασφάλειας την οποία έχουμε όλοι. Για παράδειγμα, οι αριστούχοι μαθητές της χώρας επιλέγουν να γίνουν γιατροί για τους παραπάνω λόγους σίγουρα, αλλά και γιατί ξέρουν πως αυτό το επάγγελμα τους εξασφαλίζει εργασιακή ασφάλεια. Μπορεί η προσφορά σε γιατρούς να είναι σήμερα αυξημένη, αλλά και πάλι τα έσοδα που θα έχει κάποιος θα είναι ικανοποιητικά, ενώ πάντα μπορεί αυτός να αποφασίσει για το πότε θα σταματήσει να εργάζεται. Με λίγα λόγια, επιλέγει ο ίδιος τις συνθήκες, τους όρους εργασίας του. Άλλο παράδειγμα, η άνοδος των βάσεων στις παιδαγωγικές σχολές. Μια πληθώρα νεαρών αριστούχων μαθητών κατευθύνθηκε προς τα εκεί αναζητώντας επαγγελματική-εργασιακή ασφάλεια, την οποία εξασφάλιζε σε μεγάλο βαθμό- μέχρι χθες τουλάχιστον- η επιλογή του δημοσίου. Αυτό που θέλω να πω είναι πως η φιλελευθεροποίηση της αγοράς εργασίας, η παντελής έλλειψη κανόνων σε αυτή οδηγεί σε συντηρητικές επιλογές, οι οποίες καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό και την οικονομική πορεία της χώρας, αλλά και του καθενός από εμάς σε προσωπικό επίπεδο.
    Για να επιστρέψω τώρα σε αυτό που θέτεις ως πρόβλημα στο τέλος του σχολίου σου. Σίγουρα υπάρχουν άνθρωποι στον χώρο της εκπαίδευσης οι οποίοι δεν θέλουν να έχουν καμία σχέση με αυτή ή δεν είναι οι καταλληλότεροι για ένα τέτοιο επάγγελμα. Βρέθηκαν εκεί για τους λόγους που πριν περιέγραψα. (σταθερές απολαβές, καλές συνθήκες εργασίας, αν τις συγκρίνεις τουλάχιστον με το τι γίνεται στον ιδιωτικό τομέα.) Τι μπορεί να γίνει με όλους αυτούς; Πιθανά τίποτε το δραματικό. Θα συνεχίσουν να υπάρχουν, ταλαιπωρώντας τον εαυτό τους και τους γύρω τους. Τι θα μπορούσε να γίνει στο μέλλον; Πιθανά χρειάζεται να αντιμετωπίσουμε το ζήτημα της επιλογής του επαγγέλματος με άλλα κριτήρια. Για να συμβεί όμως αυτό χρειάζονται δύο πράγματα: α) τα χρήματα να είναι τόσα, ώστε να μην είναι ποτέ θέμα και β) να υπάρχει ένα σύστημα ασφάλειας που θα εξασφαλίζει στους ανθρώπους ευκαιρίες. Μόνο τότε ο καθένας θα μπορέσει να κυνηγήσει αυτά που πιστεύει πως μπορεί να πετύχει. Ίσως μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον καταφέρουμε να ξεφύγουμε και από την κρίση. Οι μετρήσεις υπάρχουν και όλες δείχνουν το ίδιο πράγμα. Μπορεί κανείς να πατήσει το γκάζι μόνο αν αισθάνεται ότι βρίσκεται μέσα σε ένα ασφαλές αυτοκίνητο. Μπορεί κανείς να τολμήσει πράγματα, μόνο όταν ξέρει ότι υπάρχει γύρω του ένα δίχτυ ασφαλείας.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s