Γιατί λέω αισιοδοξία!

Ό,τι ακολουθεί είναι η ελεύθερη απόδοση μιας ιστορίας από το βιβλίο «Learned Optimism» του Martin E.P. Seligman. Μια νεαρή φοιτήτρια λοιπόν, στη διάρκεια των τριών πρώτων χρόνων των σπουδών της σε ένα τμήμα φιλολογίας είχε την αμέριστη συμπαράσταση κάποιου μέντορα-καθηγητή, ο οποίος την βοηθούσε με κάθε τρόπο, καλούς βαθμούς, συναισθηματική υποστήριξη κ.ο.κ. Χάρη σε αυτούς τους καλούς βαθμούς κέρδισε μάλιστα και μια υποτροφία για το πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Όταν όμως επέστρεψε από την Αγγλία οι αναζητήσεις της είχαν αλλάξει λίγο. Αντί λοιπόν να ενδιαφέρεται για τον Dickens (τον κύριο τομέα απασχόλησης του μέντορά της), είχε στρέψει το ενδιαφέρον της στην J. Austen. Αυτό βέβαια σήμαινε πως ο εν λόγῳ καθηγητής δεν θα μπορούσε να είναι ο κυρίως υπεύθυνος της τελικής της εργασίας, αλλά απλά θα συμμετείχε στην επιτροπή των εποπτευόντων καθηγητών με ένα υποβαθμισμένο πια ρόλο. Ο καιρός πέρασε και τρεις μέρες πριν την προφορική εξέταση της «θέσης» της νεαρής φοιτήτριας ο μέντορας (παρακινημένος από ζήλεια, από φόβο ίσως μήπως την χάσει,) την κατηγόρησε για λογοκλοπή, μια πολύ σοβαρή κατηγορία, καθώς δεν είχε αναφέρει τις πηγές για ορισμένες ερμηνείες γύρω από την J. Austen, με αποτέλεσμα να «καρπώνεται» η ίδια τις ιδέες αυτές. Το θέμα ήταν πως η νεαρή φοιτήτρια είχε πάρει αυτές τις πληροφορίες από τον ίδιο τον καθηγητή σε κάποια συνομιλία που είχαν και ήταν εκείνος που τις είχε παρουσιάσει ως δικές του θέσεις ή τουλάχιστον δεν είχε αναφέρει ούτε αυτός την πραγματική πηγή αυτών των ιδεών.Οι περισσότεροι μπροστά σε μια τέτοια κατάσταση θα εξεγείρονταν, θα υπερασπίζονταν το δίκιο τους, θα προσπαθούσαν να δείξουν πως όλο αυτό δεν ήταν τίποτε άλλο από μια καλοστημένη πλεκτάνη. Η νεαρή όμως φοιτήτρια της ιστορίας μας δεν αντέδρασε κατ΄ αυτόν τον τρόπο. Θεώρησε τον εαυτό της ένοχο! Το σημαντικό ήταν ότι δεν ανέφερε τις πηγές, δεν ανέφερε έστω ότι όλα αυτά τα είχε πάρει από τον καθηγητή. Επομένως όλα ήταν ένα μεγάλο δικό της σφάλμα, θα έπρεπε να κάνει καλύτερο έλεγχο! Ακόμα όμως και αν έλεγε κάτι ποιος θα την πίστευε; Ήταν άλλωστε ο λόγος της απέναντι στο λόγο του καθηγητή! Η ιστορία μας όπως ήδη καταλάβατε δεν έχει ευχάριστο τέλος. Η φοιτήτρια εγκατέλειψε τις σπουδές της και αντί για μια (λαμπρή) ακαδημαϊκή καριέρα, έγινε πωλήτρια. Ακόμα πληρώνει για κάτι που δεν έφταιγε.
Το ερώτημα είναι γιατί συνέβησαν όλα αυτά; Γιατί η ψυχολογία της φοιτήτριας ήταν προς την απαισιόδοξη πλευρά. Ο τύπος αυτός του ανθρώπου επιλέγει να φορτωθεί την ευθύνη, να μεγεθύνει τα προβλήματα που εμφανίζονται, αντί να τα δει ως περιστασιακά εμπόδια. Ευτυχώς όμως όλα αλλάζουν, ακόμα και ο τρόπος σκέψης! Μπορούμε να επιλέξουμε τον τρόπο που θα σκεφτόμαστε. Ξέρω, πολλοί θα υποστηρίξουν ότι καλό είναι να βλέπουμε τα γεγονότα, τις ευθύνες κ.ο.κ. Θα το ονομάσουν όλο αυτό υπεραισιοδοξία που σε οδηγεί σε λάθη, στην υπεροψία, στο να μην καταλαβαίνεις ποιες είναι οι αδυναμίες σου. Φυσικά και αντιλαμβάνομαι τους κινδύνους, όμως θεωρώ πως εξίσου σημαντικό είναι να καταφέρνουμε σε κάθε περίπτωση να αντιδρούμε με ένα τρόπο δημιουργικό απέναντι στο πρόβλημα. Αν η αισιόδοξη προοπτική μου εξασφαλίζει κάτι τέτοιο, δεν έχω κανένα λόγο να την αρνηθώ ή να την υποβαθμίσω. (Περισσότερα στον προαναφερθέν βιβλίο!)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s