Ταυτότητες

Η «Ταυτότητα» είναι μια εικόνα που επιλέγουμε να παρουσιάσουμε στους άλλους. Φυσικά κανείς από εμάς δεν έχει μόνο μία, καθώς πολλές είναι οι δραστηριότητές μας, τα ενδιαφέροντά μας, οι αξίες μας και πολλές είναι οι σχέσεις που αναπτύσσουμε με τους άλλους. (δες εικόνα) Ο καθηγητής Αμάρτυα Σεν, βραβευμένος με Νόμπελ Οικονομίας εξηγεί ξεκάθαρα πως: «υπάρχουν πολλές κατηγορίες στις οποίες μπορεί κανείς να ανήκει ταυτόχρονα. Εγώ μπορώ να είμαι συγχρόνως Ασιάτης, Ινδός πολίτης, Βεγγαλέζος με προγόνους από το Μπανγκλαντές, κάτοικος Αμερικής ή Βρετανίας, οικομολόγος, φίλος της φιλοσοφίας, συγγραφέας, άρρην, φεμινιστής, ετεροφυλόφιλος, υπερασπιστής των δικαιωμάτων των γκέι και των λεσβιών, με έναν μη θρησκευτικό τρόπο ζωής, με ινδουιστική καταγωγή, μη ανήκων στην κάστα των βραχμάνων και κάποιος που δεν πιστεύει στη μετά θάνατον ζωή…» Ωστόσο ο όρος ταυτότητα δεν είναι τόσο «αθώος» όσο εκ πρώτης όψεως δείχνει. Στην πραγματικότητα κρύβει μέσα του μια δύναμη βίας, τόσο απέναντι στους άλλους, όσο και απέναντι στο ίδιο το υποκείμενο που τις υιοθετεί. Πιο συγκεκριμένα, υπάρχουν ορισμένοι τύποι ταυτότητας που δεν καταλήγουν δημιουργικοί για τους ανθρώπους: α) οι αποκλειστικές ταυτότητες, αυτές δηλ. που μπορούμε να έχουμε εμείς και κανένας άλλος πέρα από εμάς, π.χ. βιολογικά, εθνικά χαρακτηριστικά κ.α. β) οι αποκλείουσες ταυτότητες, δηλ. ταυτότητες που κυριαρχούν στις υπόλοιπες και σβήνουν οποιαδήποτε άλλη. π.χ. Εγώ είμαι πρώτα από όλα Χριστιανός, … λευκός κ.ο.κ. γ) οι συμπερασματικές ταυτότητες, εκείνες δηλ. οι ταυτότητες που τείνουν να δικαιολογούν κάθε πράξη, π.χ. οι γυναίκες σκέφτονται, οδηγούν έτσι, οι Εβραίοι είναι αυτό, ο καλός χριστιανός υποτίθεται πως είναι καλός και σε κάθε άλλο τομέα της ζωής του. Αυτή τη στάση μπορεί να την υιοθετήσει ιδιωτικά ο καθένας από εμάς, αλλά υπάρχουν και συγκεκριμένες ομάδες ή άτομα με δύναμη οι οποίοι έχουν αναλάβει να «φροντίζουν’ για την καθαρότητα των ταυτοτήτων, δημιουργώντας μερικούς από τους προαναφερθέντες αποκλεισμούς. Η λειτουργία τους μοιάζει ανάλογη με τους ρωμαίους κήνσορες. Υπάρχει λύση στο πρόβλημά μας; Μια δημοκρατική κοινωνία χρειάζεται να αναπτύξει κανόνες στους οποίους όλες οι ταυτότητες οφείλουν να υποτάσσονται. Ο τελικός σκοπός είναι η ελευθερία του ανθρώπου να επιλέγει ανεμπόδιστα τις ταυτότητες που θέλει και φυσικά η επικράτηση ενός κλίματος αμοιβαίου σεβασμού.
Υ.Γ. Η ιδέα αυτής της ανάρτησης προήλθε από το ενδιαφέρον άρθρο του Tom Altepeter Knowing The Difference και στηρίχθηκε στο βιβλίο του Φερνάντο Σαβατέρ «Μιλώντας στο γιο μου για την πολιτική και τη δημοκρατία», μτφρ. Α. Δημητρούκα, εκδ. Πατάκη 2010.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s