ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΑ ΣΕΝΑΡΙΑ ΚΑΙ Η «ΚΡΥΦΗ» ΑΤΖΕΝΤΑ ΤΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ

Τα τελευταία χρόνια γίνεται προσπάθεια δημιουργίας και ανάπτυξης εκπαιδευτικών σεναρίων, με συγκεκριμένους κάθε φορά γνωστικούς- εκπαιδευτικούς στόχους και σύγχρονες παιδαγωγικές αρχές. Παράλληλα υπάρχει η πρόβλεψη για τη χρήση συγκεκριμένων μεθόδων διδασκαλίας, ολόκληρες στρατηγικές αναπτύσσονται, ενώ προβλέπεται η χρήση συμπληρωματικού υλικού, καθώς και η εξοικείωση εκπαιδευτών και εκπαιδευόμενων με τις νέες τεχνολογίες και τα εργαλεία τους.
Ποιες όμως είναι πραγματικά οι καθημερινές πρακτικές στα σχολεία; Η εμπειρία δείχνει πως ως εκπαιδευτικοί ενδιαφερόμαστε κυρίως για δύο πράγματα: α) να καλύψουμε την ύλη που είμαστε υποχρεωμένοι να καλύψουμε και β) να διατηρήσουμε τον έλεγχο της τάξης μας. Παρόλο που η «βιωματικότητα» και η «ενσυναίσθηση» είναι ωραίοι όροι και ενδεχομένως σημαντικές πτυχές της διδασκαλίας, στην πράξη έρχονται πάντα δεύτεροι σε σύγκριση με τους δύο προαναφερθέντες στόχους.
Πιθανά κάτι τέτοιο να συμβαίνει εξαιτίας της έλλειψης στέρεης παιδαγωγικής κατάρτισης. Πολλοί λίγοι από εμάς στο πανεπιστήμιο παρακολουθήσαμε κάποιο ή κάποια μαθήματα με τις μεθόδους διδασκαλίας των συγκεκριμένων μαθημάτων που καλούμαστε καθημερινά να διδάξουμε. Έχουμε μια παγιωμένη αντίληψη για το πώς πρέπει να είναι η διδασκαλία του Χ-Ψ μαθήματος – προφανώς από τις σχολικές εμπειρίες του καθενός – και λίγα πράγματα έχουν συμβεί στο μεταξύ, ώστε να αλλάξει αυτή η εικόνα.
Πολλές φορές βέβαια ακόμα και η γνώση των «καλών», των «σύγχρονων», των «παραδειγματικών» εφαρμογών δεν είναι ούτε και αυτή αρκετή. Υπάρχει μεγάλη απόσταση ανάμεσα στη θεωρία και την πράξη. Σημαντική παράμετρος, νομίζω, εδώ είναι μια αίσθηση περί «αποτελεσματικότητας», την οποία όλοι έχουμε έως ένα βαθμό. Αν αποτελεσματικό είναι το να ολοκληρώσει κάποιος την ύλη, ποιος θα επιλέξει κάτι διαφορετικό; Αν σε αυτό προσθέσει κανείς το γεγονός ότι ο «άλλος δρόμος» είναι αχαρτογράφητος, απαιτεί πρωτοτυπία, δημιουργικότητα και τα αποτελέσματα είναι αμφίβολο αν θα είναι κατά πολύ διαφορετικά απ΄ ό,τι με τις συμβατικές μεθόδους, αναρωτιέται ποιος ή ποιοι είναι οι «τρελοί», οι οποίοι θα επιλέξουν την άλλη διαδρομή; Τα πράγματα με τη διδασκαλία είναι περίπλοκα από μόνα τους, γιατί να τα κάνει κανείς ακόμα πιο περίπλοκα;
Και όταν κάποιος μας ρωτήσει γιατί ασχολούμαστε τόσο πολύ με τον έλεγχο της τάξης, σίγουρα θα του απαντήσουμε ότι δεν μπορούμε να επιβιώσουμε διαφορετικά! Γονείς, διευθυντές, συνάδελφοι όλοι θα μας κρίνουν με βάση τη συμπεριφορά της τάξης μας και επειδή ακριβώς θέλουμε να είμαστε αποδεκτοί, θα κάνουμε τα πάντα για να τη διατηρήσουμε!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s