ΘΕΩΡΙΕΣ ΜΑΘΗΣΗΣ (1)

ΑΝΤΙΛΗΨΕΙΣ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΗΘΙΚΗ ΚΑΙ ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΦΥΣΗ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ

Υπάρχουν διάφοροι τρόποι να αντιμετωπίσει κανείς την ανθρώπινη ηθική φύση, αφού αυτή μπορεί να είναι:
1. κακή
2. καλή ή
3. ουδέτερη.
Από την άλλη η πρακτική μας φύση μπορεί να χαρακτηρίζεται από
1. ενεργητικότητα
2. παθητικότητα ή
3. αλληλεπιδραστικότητα.
Με βάση τα παραπάνω πρότυπα μπορούν να διαμορφωθούν αρκετά ενδεχόμενα (π.χ. κακός-παθητικός ή κακός-αλληλεπιδραστικός), ωστόσο οι πραγματοποιήσιμοι συνδυασμοί είναι:
1. κακή ηθική φύση – ενεργητική πρακτική φύση
2. καλή ηθική φύση- ενεργητική πρακτική φύση
3. ουδέτερη ηθική φύση- ενεργητική πρακτική φύση
4. ουδέτερη ηθική φύση – παθητική πρακτική φύση
5. ουδέτερη ηθική φύση – αλληλεπιδραστική πρακτική φύση.
Από εκεί και έπειτα ο τρόπος που προσεγγίζει ένας δάσκαλος την ανθρώπινη φύση (των μαθητών του) οδηγεί και στην επιλογή της αντίστοιχης θεωρίας μάθησης.

ΘΕΩΡΙΕΣ ΜΑΘΗΣΗΣ (ΠΡΙΝ ΤΟΝ ΕΙΚΟΣΤΟ ΑΙΩΝΑ)

1. Η ΝΟΗΤΙΚΗ ΠΕΙΘΑΡΧΙΑ: Υπάρχουν δύο κύριες εκδοχές της
• ο κλασικός ανθρωπισμός και η
• ψυχολογία των ιδιοτήτων.
Α. Βασική υπόθεση του κλασικού ανθρωπισμού είναι πως ο άνθρωπος κατά τη γένεσή του είναι ηθικά ουδέτερος και πώς ο νους είναι ενεργός παράγων σε σχέση με το περιβάλλον. Η Σωκρατική μαιευτική είναι χαρακτηριστική, αφού έργο του δασκάλου ήταν να βοηθήσει τους μαθητές με τις κατάλληλες ερωτήσεις να ανακαλέσουν αυτό που ήδη υπήρχε στο νου τους. Ο Πλάτωνας επίσης, διδάσκει πως η νοητική άσκηση, η πειθαρχία στα μαθηματικά και τη φιλοσοφία είναι ο καλύτερος δρόμος, για να μπορέσει ένας άνθρωπος να συμμετάσχει στη διαχείριση των πολιτικών-δημόσιων υποθέσεων.
Β. Αντίθετα, η ψυχολογία των ιδιοτήτων (βλ. Ch.Wolff 1679-1754) συνδέεται με την αντίληψη περί κακής – ενεργητικής φύσης του ανθρώπου. Έργο του δασκάλου δεν είναι τόσο η απόκτηση της γνώσης (π.χ. η διδασκαλία των κλασικών), αλλά η ανάπτυξη της βούλησης. Ακόμα και αν η σχολική εργασία είναι κάπως δυσάρεστη, αυτό από μόνο του δεν είναι αρνητικό· το αντίθετο μάλιστα, γιατί τότε είναι που η βούληση του παιδιού ισχυροποιείται. Ακόμα και η άσκηση βίας από τη μεριά του δασκάλου δεν αποκλείεται, προκειμένου να εξασφαλιστεί πως οι απαραίτητες εργασίες θα ολοκληρωθούν.

Παρά τις βασικές διαφορές τους όσον αφορά την ουσία της ανθρώπινης φύσης, εντούτοις όλες οι προσεγγίσεις της νοητικής πειθαρχίας στη μάθηση πιστεύουν πώς, όπως ακριβώς οι μύες του σώματος χρειάζονται άσκηση, ώστε να ισχυροποιηθούν, έτσι και οι νοητικές ικανότητες και τελικά η μάθηση είναι το αποτέλεσμα της πειθάρχησης των δυνατοτήτων του ανθρώπινου όντος. Η εκπαίδευση πειθαρχεί αυτό που ονομάζεται νοητική υπόσταση, καλλιεργούνται δηλ. ορισμένες δυνάμεις όπως είναι η φαντασία, η μνήμη, η βούληση και η σκέψη. (to be continued…)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s